به هر حال، اين آيه در حقيقت، بيان دليل براى آيه قبل است، در آنجا مى‌گويد: خدا را از روى اخلاص عبادت كن، و در اينجا مى‌افزايد: بدانيد خدا تنها عمل خالص را مى‌پذيرد.
در آيات قرآن و احاديث اسلامى روى مسأله اخلاص، بسيار تكيه شده است، شروع جمله مورد بحث با «أَلا» كه معمولًا براى جلب توجه گفته مى‌شود، نشانه ديگرى نيز بر اهميت اين موضوع است.
سپس، به ابطال منطق سست و واهى مشركان كه راه اخلاص را رها كرده، و در بيراهه شرك سرگردان شده‌اند، پرداخته، چنين مى‌گويد: «كسانى كه غير از خدا را اولياى خود پذيرفته‌اند، و دليلشان اين است كه: اينها را نمى‌پرستيم مگر به خاطر اين كه: ما را به خداوند نزديك كنند، خداوند روز قيامت ميان آنها در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌كند» و آنجا است كه فساد و تباهى اعمال و افكارشان بر همگان آشكار مى‌شود «وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‌ إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي ما هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ». «١»

اين آيه، در حقيقت، تهديدى است قاطع براى مشركان كه در روز قيامت كه روز برطرف شدن اختلافات و آشكار شدن حقائق است، خداوند در ميان آنها داورى مى‌كند، و آنان را به كيفر اعمالشان مى‌رساند، علاوه بر اين كه: در صحنه محشر در برابر همگان رسوا مى‌شوند.
در اينجا منطق بت‌پرستان به روشنى بيان شده است.
توضيح اين كه: