چيزى جز «حق» در آن نيست، و مطلبى جز «حق» در آن مشاهده نمى‌كنى از همين رو، حق‌طلبان به دنبال آن مى‌روند و تشنه‌كامان وادى حقيقت در جستجوى محتوادين خالص است، و تنها تسليم بى‌قيد و شرط در برابر فرمان او و هر گونه شرك و رياء و آميختن قوانين الهى به غير آن، مردود و مطرود است.
ديگر اين كه: دين و آئين خالص را تنها از خدا بايد گرفت؛ چرا كه هر چه ساخته و پرداخته افكار انسان‌ها است، نارسا و آميخته با خطا و اشتباه است.
ولى، با توجه به آنچه در ذيل آيه سابق آمد، معنى اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد؛ چرا كه در آنجا فاعل اخلاص، بندگان هستند، بنابراين خلوص در آيه مورد بحث، نيز بايد از ناحيه آنها رعايت شود.
شاهد ديگر اين سخن حديثى است كه از پيغمبر گرامى صلى الله عليه و آله نقل شده است كه مردى خدمتش آمده عرض كرد: يا رَسُولَ اللَّهِ! انَّا نُعْطِى أَمْوالَنَا الْتِماسَ الذِّكْرِ فَهَلْ لَنا مِنْ أَجْرٍ؟ فَقالَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: لا، قالَ: يا رَسُولَ اللَّهِ! انَّا نُعْطِى الْتِماسَ الاجْرِ وَ الذِّكْرِ، فَهَلْ لَنا أَجْرٌ؟ فَقالَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: انَّ اللَّهَ تَعالى‌ لايَقْبَلُ الَّا مَنْ أَخْلَصَ لَهُ، ثُمَّ تَلا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله هذِهِ الْآيَةَ أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ:
«اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ما اموال خود را به ديگران مى‌بخشيم تا اسم و رسمى در ميان مردم پيدا كنيم، آيا پاداشى داريم‌فرمود: نه.
مجدداً عرض كرد: گاهى هم براى اجر الهى و هم به دست آوردن نام مى‌بخشيم آيا پاداشى داريم؟ پيامبر فرمود: خداوند چيزى را قبول نمى‌كند مگر اين كه: خالص براى او باشد، سپس اين آيه را تلاوت كرد «أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ». «١»