و: دوستان خدا كسانى نيستند كه تنها به هنگام روى‌آوردن نعمت، به ياد او باشند، دوستان واقعى كسانى هستند كه در «سراء» و «ضراء» در بلا و نعمت، در بيمارى و عافيت، و در فقر و غنا، به ياد او باشند، و دگرگونى‌هاى زندگى مادى، ايمان و افكار آنها را دگرگون نسازد.
اميرمؤمنان على عليه السلام در آن «خطبه غرا» و پرشورى كه در اوصاف پرهيزگاران براى دوست باصفايش «همّام» بيان كرد، و بيش از يكصد صفت را براى متقين برشمرد، يكى از اوصاف مهمشان را اين مى‌شمرد:
نُزِّلَتْ أَنْفُسُهُمْ مِنْهُمْ فِي الْبَلَاءِ كَالَّتِي نُزِّلَتْ فِي الرَّخَاءِ: «روح آنها به هنگام بلا همانند حالت آسايش و آرامش است» (و تحولات زندگى آنها را دگرگون نمى‌سازد).
ز: اين ماجرا بار ديگر اين حقيقت را تأكيد مى‌كند: نه از دست رفتن امكانات مادى و روى آوردن مصائب و مشكلات و فقر، دليل بر بى‌لطفى خداوند نسبت به انسان است، و نه داشتن امكانات مادى دليل بر دورى از ساحت قرب پروردگار، بلكه انسان مى‌تواند با داشتن همه اين امكانات بنده خاص او باشد، مشروط بر اين كه: اسير مال و مقام و فرزند نگردد، و با از دست‌دادن آن، زمام صبر از دست ندهد.
***
٢- «ايوب» در قرآن و تورات
چهره پاك اين پيامبر بزرگ را كه مظهر صبر و شكيبائى است، تا آن پايه كه «صبر ايوب» در ميان همه، ضرب المثل است، در قرآن مجيد ديديم، كه چگونه خداوند در آغاز و پايان اين داستان، بهترين تجليل را از او به عمل مى‌آورد.
ولى متأسفانه، سرگذشت اين پيامبر بزرگ نيز، از دستبرد جاهلان و يا