ضرورت است، ضرورت امتحان و آزمايش و شكوفا شدن استعدادهاى نهفته، و بالاخره، تكامل وجود انسان.
لذا در بعضى از روايات اسلامى از امام صادق عليه السلام آمده است: إِنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً الْأَنْبِيَاءُ ثُمَّ الَّذِى يَلُونَهُم‌الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ: «بيش از همه مردم، پيامبران الهى گرفتار حوادث سخت مى‌شوند، سپس، كسانى كه پشت سر آنها قرار دارند به تناسب شخصيت و مقامشان». «١»
و نيز از همان امام بزرگوار عليه السلام نقل شده كه فرمود: إِنَّ فِي الْجَنَّةِ مَنْزِلَةً لَا يَبْلُغُهَا عَبْدٌ إِلَّا بِالِابْتِلَاءِ: «در بهشت مقامى هست كه هيچ كس به آن نمى‌رسد، مگر در پرتو ابتلائات و گرفتارى‌هائى كه پيدا مى‌كند». «٢»
د: اين ماجرا درس شكيبائى به همه مؤمنان راستين، در تمام طول زندگى مى‌دهد، همان صبر و شكيبائى كه سرانجامش پيروزى در تمام زمينه‌هاست، و نتيجه‌اش داشتن «مقام محمود» و «منزلت والا» در پيشگاه پروردگار است.
ه-: آزمونى كه براى يك انسان پيش مى‌آيد، در عين حال آزمونى است براى دوستان و اطرافيان او، تا ميزان صداقت و دوستى آنها، به محك زده شود كه تا چه حد وفادارند، ايوب عليه السلام، هنگامى كه اموال، ثروت و سلامت خود را از دست داد، دوستانش نيز خسته و پراكنده شدند، و دوستان و دشمنان زبان به شماتت و ملامت گشودند، و بهتر از هر زمان، خود را نشان دادند، و ديديم كه رنج ايوب عليه السلام از زبان آنها بيش از هر رنج ديگر بود؛ چرا كه طبق مثل معروف، «زخم‌هاى نيزه و شمشير التيام مى‌يابد، ولى زخمى كه زبان بر دل مى‌زند التيام‌پذير نيست».