بالا آسمان ستارگان ثوابت است (آسمان هشتم طبق فرضيه «بطلميوس»).
ولى، چنان كه مى‌دانيم، بطلان اين فرضيه اثبات شده و عدم پيروى قرآن از فرضيه نادرست مشهور آن زمان، خود معجزه زنده‌اى از اين كتاب آسمانى است (دقت كنيد).
نكته جالب ديگر اين كه: از نظر علم امروز مسلم است: چشمك زدن زيباى ستارگان، به خاطر قشر هوائى است كه اطراف زمين را فرا گرفته، و آنها را به اين كار وامى‌دارد، و اين با تعبير «السَّماءَ الدُّنْيا» (آسمان پائين) بسيار مناسب است، اما در بيرون جو زمين، ستارگان، خيره، خيره نگاه مى‌كنند و فاقد تلألؤ هستند.
***
در آيه بعد، به محفوظ بودن صحنه آسمان از نفوذ شياطين، اشاره كرده مى‌گويد: «ما آن را از هر شيطان خبيث و عارى از خير و نيكى حفظ كرديم» «وَ حِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ مارِدٍ». «١»

«مارِد» از ماده «مرد» (بر وزن سرد)، در اصل به معنى سرزمين بلندى است كه خالى از هرگونه گياه باشد، به درختى كه از برگ، برهنه شود، نيز «امرد» گويند، و به همين مناسبت به نوجوانى كه مو در صورتش نروئيده اين كلمه اطلاق مى‌شود و در اينجا منظور از «مارد» كسى است كه عارى از هرگونه خير و بركت و به تعبير خودمان «بى همه چيز»! باشد.
مى‌دانيم، يكى از طرق حفظ آسمان از صعود شياطين، به وسيله گروهى از