بر تو ستم نموده؛ و بسيارى از شريكان (و دوستان) به يكديگر ستم مى‌كنند، مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند؛ اما عده آنان كم است، داود دانست كه ما او را آزموده‌ايم، از اين رو از پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه كرد.
٢٥- ما اين عمل را بر او بخشيديم؛ و او نزد ما داراى مقامى والا و سرانجامى نيكوست!
تفسير:
آزمون بزرگ داود!
در اين آيات، بحث ساده و روشنى درباره قضاوت داود، مطرح شده كه بر اثر تحريفات و سوء تعبيرات بعضى از ناآگاهان، جنجال عظيمى در ميان مفسران برانگيخته است، امواج اين غوغا آن چنان قوى بوده كه حتى بعضى از مفسران اسلامى را به دنبال خود كشانده، و داوريهاى نادرست و گاه بسيار زننده را درباره اين پيامبر بزرگ، سبب شده است.
ما قبلًا متن آيات قرآن را بدون هيچ شرحى در اينجا بيان مى‌كنيم تا خوانندگان با ذهن خالى مفهوم آيات را دريابند، و بعد از پايان اين تفسير كوتاه، به سراغ گفتگوهاى مختلفى كه در اين زمينه شده است، مى‌رويم.
به دنبال آيات گذشته كه، صفات ويژه «داود» عليه السلام و مواهب بزرگ خدا بر او را بيان فرمود، قرآن ماجرائى را كه در يك دادرسى براى «داود» پيش آمد شرح مى‌دهد:
نخست، خطاب به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كرده، مى‌گويد: «آيا داستان شاكيانى كه از ديوار محراب داود بالا رفتند، به تو رسيده است»؟! «وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ».