دست شما نيست و فقط در اختيار خدا است، تنها راهى كه در پيش داريد اين است كه: به آسمان‌ها برويد، و مانع نزول وحى او شويد، و خود مى‌دانيد كه از اين كار نيز سخت عاجز و ناتوانيد!
بنابراين نه «مقتضى» در اختيار شما است و نه قدرت بر ايجاد «مانع» داريد، با اين حال چه كارى از دست شما ساخته است؟ از حسد بميريد، و هر كار از دستتان ساخته است انجام دهيد.
به اين ترتيب، اين دو آيه مطلب واحدى را تكرار نمى‌كنند- آن چنان كه جمعى از مفسران گفته‌اند- بلكه هر كدام ناظر به يكى از ابعاد مسأله است.
***
در آخرين آيه مورد بحث، در مقام تحقير اين مغروران سبك مغز و فخرفروش مى‌گويد: «اينها لشكر كوچك شكست‌خورده‌اى از احزابند»! «جُنْدٌ ما هُنالِكَ مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزابِ». «١»

«هُنالِكَ» به معنى «آنجا» و براى اشاره به بعيد است، به همين دليل، جمعى آن را اشاره به شكست مشركان در جنگ «بدر» مى‌دانند كه در نقطه نسبتاً دوردستى از «مكّه» واقع شده.
تعبير به «احزاب» ظاهراً اشاره به تمام گروه‌هائى است كه بر ضد پيامبران قيام كردند، و خداوند آنها را در هم كوبيد، اين جمعيت مشركان، گروهك كوچكى از آن گروهها هستند كه به سرنوشت آنان گرفتار خواهند شد.
(شاهد اين سخن آيات آينده است كه به اين مسأله تصريح كرده).