نبوت، مقامى است بس عظيم كه تنها خدا قدرت دارد آن را به كسى بدهد و به مقتضاى «وهّاب» بودنش، هر چه را بخواهد و به هر كس صلاح بداند مى‌بخشد.
قابل توجه اين كه، «وهّاب» صيغه مبالغه و به معنى بسيار بخشنده است، اشاره به اين كه: نبوت تنها يك موهبت نيست، بلكه موهبتهاى متعددى است كه دست به دست هم مى‌دهد، تا كسى بتواند عهده‌دار آن منصب گردد، موهبت علم، تقوا، عصمت، شجاعت و شهامت.
نظير اين سخن را در سوره «زخرف» آيه ٣٢ نيز مى‌خوانيم: أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ: آنها به خاطر نزول قرآن بر تو ايراد مى‌گيرند، «مگر رحمت پروردگارت به دست آنها تقسيم مى‌شود»؟
ضمناً از تعبير به «رحمت»، به خوبى استفاده مى‌شود كه: نبوت رحمت و لطف خدا بر جهان انسانيت است، و به راستى چنين است، چرا كه اگر انبياء نبودند، انسان‌ها، هم راه آخرت و معنويت را گم مى‌كردند، و هم راه دنيا را، چنان كه دور افتادگان از مكتب انبياء، هر دو راه را گم كرده‌اند.
***
باز در آيه بعد، همين معنى را از طريق ديگرى تعقيب كرده، مى‌گويد: «آيا مالكيت و حاكميت آسمان‌ها و زمين و آنچه در ميان اين دو است، از آن آنها است؟ اگر چنين است به آسمان‌ها بروند و جلو نزول وحى الهى را بر قلب پاك محمّد بگيرند»! «أَمْ لَهُمْ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَلْيَرْتَقُوا فِي الْأَسْبابِ».
اين سخن، در حقيقت تكميلى است بر بحث گذشته، در آنجا مى‌گفت:
«خزائن رحمت پروردگار در دست شما نيست كه به هر كس كه با تمايلات هوس‌آلودتان هماهنگ است ببخشيد»، حال مى‌گويد: اكنون كه اين خزائن به