تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٧
آرى، عامل مهم بدبختى انسانها فراموشى و غفلت است، و قرآن مجيد آن را زائل مىكند.
قرآن، درباره منافقان مىگويد: نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ: «آنها خدا را فراموش كردند و خدا نيز آنها را فراموش نمود» (و رحمتش را از آنها قطع كرد). «١»
و در همين سوره (ص) آيه ٢٦ درباره گمراهان مىخوانيم: إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ: «كسانى كه از راه خداوند گمراه مىشوند، عذاب شديدى به خاطر فراموش كردن روز حساب، دارند».
آرى، بلاى بزرگ گمراهان و گنهكاران، همان فراموشى است، تا آنجا كه حتى خويشتن و ارزشهاى وجودى خويش را فراموش مىكنند، چنان كه قرآن مىگويد: وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ: «مانند كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند، كه خداوند خودشان را نيز از يادشان برد، آنها فاسقانند»!. «٢»
و قرآن وسيلهاى براى شكافتن اين پردههاى نسيان، و نورى براى برطرف ساختن ظلمات غفلت و فراموشكارى است، آياتش انسان را به ياد خدا و معاد مىاندازد و جملههايش انسان را به ارزشهاى وجودى خويش آشنا مىسازد.
***
در آيه بعد مىگويد: اگر مىبينى آنها در برابر اين آيات روشنگر، و قرآن بيداركننده، تسليم نمىشوند، نه به خاطر اين است كه، پردهاى بر اين كلام حق افتاده، «بلكه كافران گرفتار تكبر و غرورى هستند كه آنها را از قبول حق باز داشته