نكته:
آنچه در پايان هر كار، بايد به آن انديشيد
در روايات متعددى كه گاه، از شخص پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله و گاه، از اميرمؤمنان عليه السلام و گاه، از امام باقر عليه السلام نقل شده، مى‌خوانيم: منْ أَرَادَ أَنْ يُكْتَالَ بِالْمِكْيَالِ الْأَوْفَى (مِنَ الاجْرِ يَوْمَ الْقِيامَةِ) فَلْيَكُنْ آخِرُ كَلامِهِ فِى مَجْلِسِهِ سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَ سَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ: «كسى كه مى‌خواهد در روز قيامت اجر و پاداش او با پيمانه بزرگ و كامل داده شود، بايد آخرين سخنش در هر مجلسى كه مى‌نشيند اين بوده باشد:.
سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَ سَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ». «١»
آرى، مجلس خود را با تنزيه ذات خدا، و درود فرستادن بر پيامبران او، و حمد و شكر در برابر نعمت‌هاى پروردگار، پايان دهد، تا اگر كارى نادرست يا سخنى ناروا در آن مجلس از او سر زده، جبران گردد.
در كتاب «توحيد صدوق» چنين آمده است: يكى از دانشمندان «شام» به خدمت امام باقر عليه السلام رسيده عرض كرد: آمده‌ام از شما مسأله‌اى سؤال كنم، كه هيچ كس تاكنون به درستى اين مسأله را براى من تفسير نكرده است، از سه گروه سؤال كردم هر كدام جوابى بر خلاف ديگرى گفتند.
امام باقر عليه السلام فرمود: مسأله تو چيست؟
عرض كرد: سؤال من اين است: نخستين چيزى را كه خداوند متعال آفريد