زمان معينى بهره‌مند ساختيم.
و از سوى ديگر، همين تعبير در سوره «يونس» درباره همان قوم سابق آمده است: فَلَوْ لا كانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَها إِيمانُها إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى‌ حِينٍ: «چرا هيچ يك از اقوام به موقع ايمان نياوردند، تا مفيد به حالشان باشد، جز قوم يونس كه وقتى ايمان آوردند عذاب خواركننده را در زندگى دنيا از آنها برطرف ساختيم، و تا مدت معينى آنها را بهره‌مند نموديم»؟. «١»
ضمناً از اينجا روشن مى‌شود كه مراد از «الى‌ حِيْنٍ» (تا مدت معينى) همان پايان زندگى و اجل طبيعى آنها است.
در اين كه: چرا در آيات فوق مى‌فرمايد: «صدهزار نفر، يا بيشتر» و مراد از بيشتر چه اندازه است؟ مفسران تفسيرهاى گوناگونى ذكر كرده‌اند.
ولى، ظاهر اين است كه اين گونه تعبيرات براى تأكيد و عظمت چيزى است، نه به خاطر ترديد و شك گوينده. «٢»
***
نكته‌ها:
١- تاريخچه كوتاهى از زندگى «يونس» عليه السلام
«يونس» فرزند «متّى» لقب او «ذو النون» (صاحب ماهى) است، اين لقب به خاطر آن است كه سرگذشت او با داستان ماهى چنان كه گفتيم گره خورده است.
از پيامبران معروفى است كه ظاهراً بعد از «موسى» و «هارون» عليهما السلام قدم به عرصه وجود گذاشت.
بعضى او را از اولاد «هود» عليه السلام و مأموريت او را هدايت باقيمانده قوم