در آيات اخير اين داستان، همان مسائل چهارگانه‌اى را كه در سرگذشتهاى پيامبران ديگر (در مورد موسى، هارون، ابراهيم و نوح عليهم السلام) آمده بود به خاطر اهميتى كه دارد تكرار شده است:
نخست، مى‌فرمايد: «ما نام نيك الياس را در ميان امتهاى بعد جاودان ساختيم» «وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ».
امتهاى ديگر، زحمات اين انبياء بزرگ را كه در پاسدارى خط توحيد، و آبيارى بذر ايمان منتهاى تلاش و كوشش را به عمل آوردند، هرگز فراموش نخواهند كرد، و تا دنيا برقرار است، ياد و مكتب اين بزرگمردانِ فداكار، زنده و جاويدان است.
در مرحله دوم، مى‌افزايد: «سلام و درود بر الياسين» «سَلامٌ عَلى‌ إِلْياسِينَ».
تعبير به «الياسين» به جاى «الياس»، يا به خاطر اين است كه: «الياسين» لغتى در واژه «الياس» بود، و هر دو به يك معنى است، و يا اشاره به الياس و پيروان او است كه به صورت جمعى آمده است. «١»
***
در مرحله سوم، مى‌فرمايد: «ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم» «إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ».
منظور نيكوكارى و احسان به معنى وسيع كلمه است كه عمل به تمام آئين و دستورات او را شامل مى‌شود، سپس مبارزه با هرگونه شرك و انحراف و گناه و فساد.
***