تعلق به تمام جهان انسانيت دارند.
***
در ششمين مورد، سخن از سلام و درود خداوند، بر «موسى» و «هارون» عليهما السلام است مى‌فرمايد: «سلام بر موسى و هارون» «سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ».
سلامى از ناحيه پروردگار بزرگ و مهربان.
سلامى كه، رمز سلامت در دين و ايمان، در اعتقاد و مكتب، و در خط و مذهب است.
سلامى كه، بيانگر نجات و امنيت از مجازات و عذاب اين جهان و آن جهان است.
***
و در هفتمين و آخرين مورد، به جزا و پاداش بزرگ خود به آنها پرداخته، مى‌گويد: «آرى، ما اين چنين نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم» «إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ».
اگر آنها به اين افتخارات نائل شدند، بى‌دليل نبود، آنها محسن بودند، مؤمن و مخلص و فداكار و نيكوكار، و چنين كسانى بايد مشمول اين همه پاداش شوند.
قابل توجه اين كه: عين اين عبارت «إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ» در همين سوره در مورد «نوح»، «ابراهيم»، «موسى»، «هارون» و «الياس» عليهم السلام آمده است.
و تعبيرى شبيه آن در مورد «يوسف» عليه السلام (يوسف، آيه ٢٢) و گروهى ديگر از انبياء (انعام، آيه ٨٤) نيز به چشم مى‌خورد، و همگى گواهى مى‌دهد كه براى بهره‌مند شدن از الطاف الهى، بايد نخست در زمره «محسنين» قرار گرفت كه به