تفسير:
مواهب الهى بر «موسى» و «هارون»
در اين آيات، به گوشه‌اى از الطاف الهى نسبت به «موسى» عليه السلام و برادرش «هارون» عليه السلام اشاره شده، و بحث‌هائى هماهنگ با آنچه درباره «نوح» عليه السلام و «ابراهيم» عليه السلام در آيات پيشين گذشت، آمده، محتواى آيات، شبيه به يكديگر، و الفاظ آنها نيز از جهاتى هماهنگ است، تا يك برنامه تربيتى منسجم را درباره مؤمنان پياده كند.
باز در اين آيات، از روش «اجمال و تفصيل» كه روش قرآن در نقل بسيارى از حوادث است استفاده شده:
نخست مى‌گويد: «ما بر موسى و هارون منت گذارديم» و آنها را مرهون نعمت‌هاى خود ساختيم «وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ».
«منت»، چنان كه قبلًا هم گفته‌ايم، در اصل از «مَنّ» به معنى سنگى است كه با آن وزن مى‌شود، سپس به بخشيدن نعمت‌هاى بزرگ و سنگين اطلاق شده است، كه اگر جنبه عملى داشته، زيبا و پسنديده است، و اگر با لفظ و سخن باشد زشت و بدنما است، گر چه منت، در استعمالات روزمره، بيشتر به معنى دوم گفته مى‌شود، و همين موضوع سبب تداعى نامطلوبى به هنگام مطالعه آياتى همچون آيات مورد بحث مى‌گردد، ولى بايد توجه داشت «منت» در لغت و استعمالات قرآن معنى گسترده‌اى دارد كه مفهوم اول (بخشيدن نعمت‌هاى سنگين) را نيز شامل مى‌شود.
به هر حال، خداوند در اين آيه، به طور سربسته خبر از نعمت‌هاى پروزنى مى‌دهد كه به اين دو برادر، ارزانى داشت، و در آيات بعد هفت مورد از اين نعمت‌هارا شرح مى‌دهد كه هر كدام از ديگرى گرانقدرتر است.