محتواى سوره صافات
اين سوره نيز به حكم آن كه از سوره‌هاى «مكّى» است ويژگى‌هاى كلى سوره‌هاى «مكّى» را در بر دارد، و بيشتر از هر چيز روى اصول معارف و عقائد اسلامى در ناحيه «مبدأ» و «معاد» تكيه مى‌كند، و ضمن تعبيرات قاطع و آيات كوتاه و كوبنده، مشركان را مورد شديدترين سرزنش‌ها قرار مى‌دهد، و با دلائل روشن و گويا، بطلان عقائد آنها را برملا مى‌سازد.
به طور كلى، محتواى اين سوره در پنج بخش خلاصه مى‌شود:
بخش اول: بحثى پيرامون گروه‌هائى از ملائكه و فرشتگان خداوند، و در مقابل آنها گروهى از شياطين سركش و سرنوشت آنها مطرح مى‌سازد.
بخش دوم: از كفّار، و انكارشان نسبت به «نبوت» و «معاد»، و عاقبت كار آنها در قيامت سخن مى‌گويد، و در همين رابطه، بحث آنها را با يكديگر در روز قيامت، و انداختن گناه به گردن هم، و گرفتارى تمام آنها در چنگال عذاب الهى، و نيز بخشى از نعمت‌هاى مهم بهشتى و لذات و زيبائى‌ها و شادكامى‌هاى بهشتيان را شرح مى‌دهد.
بخش سوم: قسمتى از تاريخ انبياى بزرگى، مانند «نوح» و «ابراهيم» و «اسحاق» و «موسى» و «هارون» و «الياس» و «لوط» و «يونس» عليهم السلام را به صورت فشرده و در عين حال بسيار مؤثر و نافذ بازگو مى‌كند، ولى در اين ميان بحث درباره «ابراهيم» عليه السلام قهرمان بت‌شكن، و مواقف مختلف زندگى او مشروح‌تر آمده است، و هدف اصلى آن است كه بيانات گذشته با ذكر اين شواهد عينى از تاريخ انبياء به صورت محسوس و ملموس مطرح گردد، و حقائق كلى