تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤
مىپرستيد»؟! «إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ».
حيف نيست انسان با آن شرافت ذاتى و عقل و خرد، در مقابل مشتى سنگ و چوب بىارزش، تعظيم كند؟ عقلتان كجا است؟!
***
سپس اين تعبير را كه توأم با تحقير آشكار بتها بود، با جمله ديگرى تكميل كرد گفت: «آيا شما جز اللَّه كه بر حق است به سراغ خدايان دروغين مىرويد»؟ «أَ إِفْكاً آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ». «١»
با توجه به اين كه: «إِفْك» به معنى دروغ بزرگ، و يا زشتترين دروغها است، قاطعيت سخن ابراهيم عليه السلام درباره بتها روشنتر مىشود.
***
سرانجام، سخنش را با جمله كوبنده ديگرى در اين مقطع، پايان داد گفت:
«شما درباره پروردگار عالميان چه گمان مىبريد»؟! «فَما ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ».
روزى او را مىخوريد، مواهب او سراسر وجود شما را احاطه كرده، با اين حال موجودات بىارزشى را هم رديف او قرار دادهايد؟، و باز با اين حال باز انتظار داريد به شما رحم كند؟، و شما را با اشد مجازات كيفر ندهد؟ چه اشتباه بزرگى؟ چه گمراهى خطرناكى؟.
تعبير «رَبِّ الْعالَمِيْن» اشاره به اين است كه تمام عالم در سايه ربوبيت او اداره مىشوند، شما او را رها ساخته به سراغ يك مشت پندار و اوهامى كه هيچ منشأ اثر نيست رفتهايد.
***