لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٩٨ - باب الوقت الذى اذا ادركه الانسان يكون مدركا للتمتع

يحلق رأسه و يذبح شاته ثمّ ينصرف إلى اهله ثمّ قال هذا لمن اشترط على ربّه عند احرامه ان يحلّه حيث حبسه فان لم يشترط فانّ عليه الحجّ و العمرة من قابل.)

و به اسانيد صحيحه منقولست از ضريس ثقه پسر برادر زراره كه در كناسه ساكن بود و آن محله‌ايست از محلات كوفه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه از شخصى كه از خانه خود بيرون آمده باشد بقصد حج تمتع و به مكه معظمه رسد در روز عيد يعنى بعد از طلوع صبح كه اگر روانه مشعر شود بعد از طلوع آفتاب خواهد رسيد و وقوف عرفات و مشعر را در نيابد يا وقتى برسد كه قريب بظهر باشد و اضطرارى مشعر را نيز در نيابد بنا بر قول ديگر كه خواهد آمد پس حضرت فرمودند كه بر احرام خود مى‌ماند قطع تلبيه مى‌كند وقتى كه داخل مى‌شود و طواف عمره مفرده و سعى مى‌كند و سر مى‌تراشد چون در عمره مفرده سر تراشيدن بهتر است و اگر گوسفندى با خود آورده باشد مى‌كشد و بعد از آن طواف نساء مى‌كند و به خانه خود برمى‌گيردد پس حضرت فرمودند كه آن كه بر مى‌گردد [و بر نمى‌گردد] وقتى است كه در حال احرام شرط كرده باشد به آن كه گفته باشد كه خداوندا مرا محل كن هر جا كه محبوس كنى مرا كه نتوانم بحج تمتع كردن و اگر شرط نكرده باشد بر اوست كه سال آينده حج و عمره به جا آورد يعنى بر سبيل استحباب چون حج اول نيز بر سبيل استحباب بود و اگر نه فرق نيست در حج واجب كه شرط كرده باشد يا نكرده باشد كه سال ديگر حج مى‌كند بر سبيل وجوب با استطاعت مگر آن كه در ذمه‌اش مستقر شده باشد و خواهد آمد و جاى اين حديث اينجا نيست چنانكه ظاهر است.