لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٥٥ - اگر چند نفر صيد كنند

كشت و افضل آنست كه در مكه بكشند در برابر كعبه، و در صحيحه معاويه منقولست كه در موضع خطا فدا مى‌دهد، و محمولست بر آن كه از آنجا براند تا به كعبه آورد چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه‌ هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ بر سبيل استحباب چنانكه كالصحيح زراره منقولست دلالت مى‌كند بر استحباب خريدن از آنجا و بر جواز تاخير تا مكه و منى‌

[اگر مضطر به صيد شد]

(و اذا اضطرّ المحرم إلى صيد و ميتة فانّه ياكل الصّيد و يفدى و ان اكل الميتة فلا باس الّا انّ ابا الحسن الثّانى صلوات اللَّه عليه قال يذبح الصّيد و يأكله و يفدى احبّ إليّ من الميتة)

و هر گاه محرمى مضطر شود به آن كه از جهة سد رمق صيدى را بخورد يا ميته را به درستى كه صيد را مى‌خورد و فدا مى‌دهد و اگر ميته را نيز بخورد باكى نيست و ليكن منقولست از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه صيد را بكشد و بخورد و فدا بدهد محبوبتر است نزد من از خوردن ميته.

بد آن كه در اين باب اخبار بسيار وارد شده از صحيح و حسن كالصحيح و موثق كالصحيح كه صيد را مى‌خورد و فدا مى‌دهد، و دو خبر ضعيف وارد شده است كه ميته را مى‌خورد و اكثر اصحاب حمل بر تخيير و استحباب اكل صيد كرده‌اند و جمعى تفصيل داده‌اند كه اگر صيد را كشته باشد صيد را مى‌خورد و اگر بايد كشت ميته را مى‌خورد، و بعضى گفته‌اند كه اگر فدا دارد صيد را مى‌خورد و الا ميته را. و آن چه از اين اخبار ظاهر مى‌شود آنست كه اكثر عامه ميته را مقدم مى‌داشته‌اند و اخبار تقديم ميته بر تقدير ورود از معصوم محمولست بر تقيه و اللَّه تعالى يعلم‌

[اگر چند نفر صيد كنند]

(و روى يوسف الطّاطري قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه‌