لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٥٤ - حاج فديه خود را در منى و معتمر در مكه مىكشد

بدهد آيا خود مى‌خورد يا مى‌خوراند به ديگرى يا مى‌اندازد حضرت فرمودند كه در هر دو صورت فداى ديگر مى‌بايد داد عرض نمودند كه پس آن را چه كنند فرمودند كه دفن كنند، اين روايت اگر چه مطلق است و ليكن محمولست بر آن كه در حرم كشته باشد چنانكه صدوق نيز همين روايت را در صيد حرم ذكر كرده است.

و در حسن كالصحيح از معاوية بن عمار منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه محرم در حرم صيدى كند سزاوار آنست كه آن را دفن كند و كسى آن را نخورد، و هر گاه محرم در حل صيد كند محل مى‌خورد و محرم فدا مى‌دهد و امثال اين از احاديث صحيحه بسيار وارد شده است و بعضى گذشت در باب صيد حرم‌

[حاج فديه خود را در منى و معتمر در مكه مى‌كشد]

(و كلّ من وجب عليه فداء شى‌ء اصابه و هو محرم فان كان حاجّا نحر هديه الّذى يجب عليه بمنى و ان كان معتمرا نحره بمكة قبالة الكعبة)

و به اسانيد صحيحه منقولست از عبد اللَّه بن سنان كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه واجب باشد بر او فداى كه آن را كرده باشد خواه صيد و خواه غير آن در حال احرام پس اگر در احرام حج باشد نحر كند هدى را كه بر او واجب شده است در منى و نحر بر سبيل مثال است و ذبح نيز چنين است، و اگر در احرام عمره باشد در مكه بكشد آن شتر را در حزوره برابر كعبه معظمه و ظاهرا كشتن در حزوره بر سبيل استحبابست و در خانهاى مكه معظمه نيز مى‌توان كشتن.

چنانكه در موثق كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست و در صحيحه منصور بن حازم وارد است كه كفاره عمره را در منى مى‌توان‌