لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٤ - باب ما يجب من العدل على الجمل و ترك ضربه و اجتناب ظلمه

لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّ ابا حنيفة راى هلال ذى الحجّة بالقادسيّة و شهد معنا عرفة فقال ما لهذا صلاة ما لهذا صلاة)

كالصحيح منقول است از ايّوب كه گفت شنيدم كه وليد عرض مى‌نمود به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه ابو حنيفه سعيد سابق و راننده حاجيان و به يا نيز خوانده‌اند يعنى كسى كه پيشتر از حاجيان مى‌رفت اگر چه بعد از همه به بيست روز مى‌رفت و ماه ذى الحجه را در قادسيّه كه چهار فرسخى نجف است ديد و عرفه را با ما دريافت حضرت فرمودند كه نماز چنين كسى صحيح نيست و نمى‌تواند نماز درست كردن چون قريب به دويست و پنجاه فرسخ است بهشت روز رفته است كه در روزى بر سر هم سى فرسخ زياده رفته است كى ممكن است كه نماز صحيح تواند كرد و كشى نقل كرده است در حسن كالصحيح از عبد اللَّه بن عثمان كه مذكور شد نزد حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه حكايت ابو حنيفه كه او حاجيان را در چهارده روز به مكه مى‌برد از كوفه حضرت فرمود كه نمازش نماز نيست يعنى صحيح نيست يا مقبول نيست ظاهرا شتران تندرو داشته است و كارش اين بوده است كه هر كه از حج باز مانده بوده است از جهة كارها ابتدا دو هفته مى‌برده است و آخر بهشت روز رسانيد، و همين ابو حنيفه از اصحاب حضرت بود و ثقه و معتمد بود و عاقبت به اعتبار مشاركت در كنيت با ابو حنيفه چنين شد و ممكن است كه نشنيده باشد اينها را با آن كه بعد از شنيدن توبه كرده باشد و دور نيست كه اين مبالغات به اعتبار كراهت باشد، و ممكن است كه اين عمل را بقصد وجوب كند چون داخل است در استطاعت و سبب خلاصى جمعى شود از عذاب الهى به اعتبار تقصير، و از امثال اين اخبار ظاهر مى‌شود كه تحمل اين مشقتها واجب نباشد و اللَّه تعالى يعلم‌