لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨١ - باب ثواب النفقة على الخيل

وارد شده است كه اين آيه در فلان چيز خاص نازل شد و احتمال اقرب آنست كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه اين چهار درهم را صرف نفقه اسب فرموده باشند، و آن چه بحسب تتبع يافته‌ام آنست كه هر آيه كه در شأن آن حضرت نازل شده مفسّران عامه مهما أمكن نفى آن مى‌كنند و مفسّران خوارج بودند و افترا مى‌بستند از جهة تقويت مذهب باطل خود چنانكه مسلم بن حجاج در اول صحيحش ذكر كرده يك جزو در آن كه بسيار بودند جمعى كه حديث وضع مى‌نمودند و در زمان حضرت سيد المرسلين ٦ افترا بر آن حضرت مى‌بستند تا آن كه حضرت بر منبر فرمودند كه «لقد كثرت الخ» يعنى دروغ و افترا بر من مى‌بندند و هر كه دروغ بر من بندد جاى خود را در جهنم مهيّا مى‌كند، و چون اين مفتريان افترا مى‌بستند و اكثر ايشان با حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه بد بودند و جمعى لا بشرط بودند كه مذهبى نداشتند، و جمعى به حقيقت ايمان آن حضرت را شناخته بودن الحال داب مفسران مثل زمخشرى و رازى آنست كه مثل آيه «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ‌ كه» از طرق عامه زياده از صد حديث منقولست كه در شأن آن حضرت نازل شده، و خارجى مفترى گفته است كه در شأن عبد اللَّه بن سنان نازل شده است اول آن را ذكر مى‌كنند، و بعد از آن بعنوان روى نقل مى‌كنند چون بسيار رسواست كه ذكر نكنند، و مانند بخارى و مسلم نقل مى‌كنند و خلافش را كه مى‌دانند كه افتراست نيز نقل مى‌كنند، و جمعى از ايشان استدلال مى‌كنند بر آن كه مى‌بايد كه اين آيه در شأن ابو بكر نازل شده باشد به افترا نيز بسته‌اند باين عنوان كه چون اجماع شد بر امامت ابو بكر پس مى‌بايد كه او افضل از على (ع) باشد پس مى‌بايد كه هر آيه كه دلالت كند بر افضليت در شأن ابو بكر باشد.