لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥ - هديه براى كعبه

ظاهرا آيه كريمه نيز اينست كه‌ «إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ» يعنى به درستى كه اول خانه كه از جهة عبادت مردمان آفريده شد آن خانه‌ايست كه در بكه است و ظاهر ظرفيت همان مقدار است و احتمال مكه نيز دارد و ليكن حديث ظاهر و مبين مى‌گرداند مراد الهى را و در موثق كالصحيح وارد شده است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه موضع كعبه را بكه مى‌گويند زيرا كه گردنهاى جباران را درهم مى‌شكند و اكثر اهل لغت اين معنى را گفته‌اند و معانى سابقه را نيز گفته‌اند مگر گريه را

[هديه براى كعبه‌]

(و انّما لا يستحب الهدى إلى الكعبة لأنّه يصير إلى الحجية دون المساكين و الكعبة لا تأكل و لا تشرب و ما جعل هديا لها فهو لزوّارها)

و چرا سنت است و يا سنت نيست هدى بسوى كعبه بردن زيرا كه هر هديه كه از جهة كعبه مى‌برند خادمان حرم كه اولاد شبيه‌اند بر مى‌دارند و كعبه نمى‌خورد و نمى‌آشامد كه محتاج به هديه باشد و هر چه را كه هديه از جهة كعبه مى‌آورند مى‌بايد كه آن را به زايران كعبه دهند.

پس بنا بر نسخه لا مراد اينست كه چون به مصرف نمى‌رسد سنت نيست و اين اظهر است و بنا بر نسخه عدم لا مراد اينست كه به مصرف برسانند، و بر اين مضمون احاديث بسيار وارد شده است و اگر هدى گاو يا گوسفند يا شتر باشد آن هدى مستحب است و در مكه در حزوره مى‌كشند اگر در احرام عمره باشد و در منى مى‌كشند اگر در احرام حج باشد.

و در صحيح از على بن جعفر منقول است كه گفت سؤال كردم از برادرم حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از شخصى كه كنيزك خود را هدى كعبه كند چه كند حضرت فرمودند كه آن را بفروشد و كسى را