لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٦ - كسى كه در راه حج بميرد

بايد كرد و در القاب ايشان حاجى الحرمين الشرفين نيز از جمله تعظيم است.

[كسى كه در راه حج بميرد]

(و من أماط اذى عن طريق مكّة كتب اللَّه له حسنة و فى خبر اخر و من قبل اللَّه منه حسنة لم يعذّبه)

و كالصحيح از اسحاق منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه دور كند آزارى را از راه مكه معظمه مثل آن كه پل به بندد و سنگها كه در ميان راه باشد بردارد و دست ظالمان را كوتاه كند و امثال اينها حق سبحانه و تعالى مى‌نويسد از جهة او حسنه و هر كه را بنويسد از جهة او حسنه او را عذاب نمى‌كند و ظاهرا صدوق جزو اول را در يكى از اصول ديده بوده است و نقل كرده است و جزو آخر را از حديث ديگر كه در ابواب حسنه ديگر كه در ابواب صلوات گذشته متصل باين گردانيده كه گفت در خبرى ديگر چنين است مع هذا كلينى همان معنى را با جزو اول نقل كرده است و صدوق غافل شده است چون در باب نوادر ذكر كرده است‌

(و من مات محرما بعث يوم القيمة ملبيا بالحجّ مغفورا له و من مات فى طريق مكّة ذاهبا او جائيا امن من الفزع الاكبر يوم القيمة و من مات فى احد الحرمين بعثه اللَّه من الامنين و من مات بين الحرمين لم ينشر له ديوان و من دفن فى الحرم امن من الفزع الاكبر من برّ النّاس و فاجرهم)

و كالصحيح منقولست از ابو بصير كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه حاجى و عمره كننده در ضمان الهى‌اند و حق سبحانه و تعالى ضامن ايشان است كه اگر در راه مكه پيش از احرام بميرند