لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١١٦ - حلق رأس

در ابواب حج و إن شاء اللَّه تعالى مذكور خواهد شد

(و قال صلوات اللَّه عليه لا يزال العبد فى حدّ الطائف بالكعبة ما دام شعر الحلق عليه)

و در حسن كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه هميشه بنده مؤمن از جمله طواف كنندگان كعبه است ما دام كه موى تراش بر سر او باشد و اين حديث دو احتمال دارد يكى آن كه پيش از حج سنت است كه موى سر را بگذارند كه بلند شود تا در منى بتراشند و مبالغه در آن واقعست از اول ذى القعده چنانكه خواهد آمد و چون موى سر گذاشتن از شعار حاجيانست هر چند بيشتر باشد بهتر است و حكم حاجى دارد.

و دويم مويى است كه بعد از تراشيدن بر سر مى‌رويد و در اين صورت مبالغه از جهة سر تراشيدن واقع شده است و ظاهرا صدوق معنى دويم را فهميده‌اند كه در اين جا اين حديث را ذكر كرده‌اند و بنا بر اين معنى اول به اول باب انسب بود و معنى اول اظهر است و اللَّه تعالى يعلم‌

(و روى انّ الحاجّ من حين يخرج من منزله حتّى يرجع: بمنزلة الطّائف بالكعبة.)

و در روايتى از ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم وارد شده است كه شخصى كه اراده حج دارد از وقتى كه از خانه بيرون مى‌رود تا وقتى كه داخل خانه مى‌شود به منزله كسى است كه بر دور كعبه طواف مى‌كند چون حق سبحانه و تعالى همه جا حاضر و ناظر است و غرض از حج محض تعبّد و بنده‌گى است پس اگر جمعى در راه به اخلاص باشند بهترند از جمعى كه طواف كنند و اخلاص نداشته باشند و ظاهر مى‌شود كه راه رفتن كه مقدمه‌