معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٤٤ - دسته اول دلايل قرآنى

درست بدانيم، در غير اين صورت نمى‌توان به آن استدلال كرد.

٣. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً؛[١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد اگر از خداوند پروا داشته باشيد براى شما نيروى تشخيص (حق از باطل) قرار مى‌دهد.

از اين آيه استفاده مى‌شود كه هرگاه انسان از مخالفت فرمان الهى اجتناب كند (پرواى الهى داشته باشد) خداوند در قلب و عقل او قدرت تشخيص قرار مى‌دهد. تا بتواند راه هدايت خويش را بشناسد و از راه انحرافى اجتناب ورزد.

اين آيه تأثير تقوا را در تشخيص حق و باطل در امور اعتقادى و عملى نشان مى‌دهد؛ لازمه آن اين است كه هر گاه انسان متقى در معناى آيه‌اى ميان حق و باطل گير كند، خود حق را مى‌فهمد و در نتيجه آن را انتخاب مى‌كند.

حق آن است كه اگر تقواى انسان در مراحل بالا باشد، آن‌چنان قدرت تشخيص مى‌يابد كه او را به علم الموهبه مى‌كشاند و در نتيجه مى‌تواند قرآن را به درستى تفسير كند؛ اما اگر مرحله‌اى پايين را از تقوا دارا باشد، تنها مى‌تواند در مسايل محدود قدرت تشخيص يابد.

٤. وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ؛[٢]

و از خداوند پروا داشته باشيد و خداوند به شما آموزش مى‌دهد.

از اين آيه استفاده مى‌شود كه تقواى خدايى سبب مى‌شود تا انسان به‌طور مستقيم از عدم تعليم الهى بهره‌مند شود.

بنابراين هرگاه كسى تقواى الهى داشته باشد و براى خداوند در راه صحيح، از خود خداوند علم طلبد، مثلًا در تفسير قرآن، طالب مساعدت الهى باشد، خداوند به او كمك خواهد كرد و وى را از علم خود يعنى همان علم الموهبه بهره‌مند خواهد كرد. البته روشن است رسيدن به چنين مقامى نيازمند تقواى دايمى و در مراحل بالا است.

[١] . انفال، آيه ٢٩.

[٢] . بقره، آيه ٢٨٢.