معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٣٨٦ - مبحث سوم تأويل قرآن

كاربرد ششم: اين معنا از تأويل يعنى آن چه رؤيا به آن ختم مى‌شود كه همان تحقق رؤيا است.

وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً وَ قالَ يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ.[١]

اين كاربرد تأويل را مى‌توان به‌صورت زير نشان داد:

مبحث سوّم: تأويلِ قرآن‌

در بخش قبل، كاربردهاى مختلف واژه تأويل در قرآن را مطرح كرديم و پيدا است كه آن با «تأويل قرآن» از چند جهت متفاوت است؛ يكى آن كه، تأويل در قرآن فقط به تأويلِ قرآن اطلاق نشده است. دوّم آن كه، بحث تأويل قرآن تنها اصطلاحى قرآنى نيست، بلكه اين اصطلاح در روايات و نيز در

[١] . يوسف، آيه ١٠٠.