منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٢٣٦ - صحابه و اخذ حديث از پيامبر صلى الله عليه و آله

عُمَر گفت: امر رسول خدا صلى الله عليه و آله بر من پوشيده ماند، داد و ستد مرا به خود مشغول ساخت‌[١].

نَووى بر سخن ابو سعيد اين گونه تعليق مى‌زند:

معنايش اين است كه اين سخن ميانِ ما مشهور مى‌باشد كوچك و بزرگمان آن را مى‌شناسد، حتّى كوچك‌ترين ما آن را از رسول خدا شنيده و حفظ كرده است‌[٢].

در اين باره، خداى سبحان آياتى را نازل كرد:

... فَلا تَدْخُلُوها حَتَّى يُؤْذَنَ لَكُمْ ...[٣]؛

تااجازه‌تان نداده‌اند، به خانه‌هاى ديگران داخل نشويد.

... إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ ...[٤]؛

به خانه‌هاى ديگران درنياييد مگر اينكه اجازه‌تان دهند.

اجازه خواستن براى ورود بر ديگران، پيش از آنكه امر الهى باشد از اخلاق و آداب انسانى است.

به راستى، سبب تهديد ابو موسى به كتك چه بود؟ آيا بررسى و كسب اطمينان از حديث موجب اين امر شد؟

اگر ابو سعيد خُدرى به نهى پيامبر صلى الله عليه و آله شهادت نمى‌داد و اينكه نبايد بر كسى وارد شد مگر پس از اذن، ابو موسى چه مى‌توانست بكند؟

[١] . صحيح بخارى ٦: ٢٦٧٦، حديث ٦٩٢٠؛ صحيح مسلم ٣: ١٦٩٤، حديث ٢١٥٣( نص از اين مأخذ است) مسند احمد ٤: ٤٠٠، ٤٠٣؛ سنن ابن ماجه ٢: ١٢٢١، حديث ٣٧٠٦؛ مصنّف ابن ابى شيبه ٥: ٢٦٨، حديث ٢٥٩٦٨.

[٢] . شرح النووى على صحيح مسلم ١٤: ١٣١؛ عون المعبود ١٤: ٥٧.

[٣] . نور/ ٢٨.

[٤] . احزاب/ ٥٣.