منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٧٠٦ - ٣ حد شرابخوار

آنان روايت منسوب به ابن عبّاس را ضعيف دانسته‌اند كه در تفسير آيه مى‌گويد: «مقصود، سگان تازى و باز و هر پرنده‌اى مى‌باشد كه براى صيد آموزش ديده است»[١] چراكه اين روايت از طريق على بن ابى طلحه وارد شده كه ابن عبّاس را درك نكرد. افزون بر اين، بيشتر رجاليان او را ضعيف شمرده‌اند[٢].

هرگاه همه اينها را بر آنچه از اهل بيتعليهم السلام درباره حلال بودن شكارِ سگ تازى (وحرمت صيد ديگر درندگان) وارد شده بيفزاييم، به ميزان وضوح اين حكم پى مى‌بريم؛ و اينكه حاكمان آنچه را خواستشان بود بر بعضى از مسلمانان املا كردند و آنان از خوف و ترس آن را بر زبان آوردند تا اينكه نسل‌هاى بعد به اشتباه افتادند و نظر صواب بر آنها پوشيده ماند.

از اين روست كه بيشتر فقهاى اهل سنّت با اين حكمِ واضح مخالف‌اند و به حلال بودن صيد پرندگان شكارى فتوا مى‌دهند[٣]. با اينكه در اين زمينه از سنّت نبوى نصى به دست نيامده است، بلكه سنّت بر خلافِ آن مى‌باشد.

آنان بى‌دليل و برهان (از كتاب و سنّت) موضوعِ آيه را توسعه دادند؛ چراكه كتاب و سنّت تنها شكار سگ تازى را حلال مى‌داند، ابن حزم به اين مطلب تصريح دارد[٤] و ظاهر سخن ابن قدامه نيز همين است‌[٥].

با توجه به اين روشنگرى‌ها، يقين پيدا مى‌كنيم كه اگر مسلمانان به تدوين سنّت- كه امام على عليه السلام آن را آغازيد- دست مى‌يازيدند، براى همگان خير فراوانى دربر داشت،

[١] . المجموع ٩: ٨٨.

[٢] . همان.

[٣] . نگاه كنيد به: المغنى ٩: ٢٩٣.

[٤] . المحلّى ٧: ٤٧٢.

[٥] . المغنى ٩: ٢٩٣.