خواست كه مشركان ندانند كه او زنده است تا بار ديگر بر مسلمانان حمله نكنند! كَعْب بن مالك چون دريافت پيامبر زنده است ندا داد: اى مسلمانان، مژده‌تان باد! اين رسول خداست! به قتل نرسيده! پيامبر صلى الله عليه و آله به او اشاره كرد كه خاموش شود، مبادا دشمن بفهمد و بر آن حضرت بتازد، سپس آن مرد ساكت شد.

هنگامى كه ابو سفيان بر مسلمانان سيطره يافت، پرسيد: آيا محمّددر ميانتان هست؟

رسول خدا صلى الله عليه و آله دو بار فرمود: پاسخش را ندهيد (از بيم آنكه اگر بداند آن حضرت زنده است توسط يارانش كه دشمنان خدا و رسولش بودند بر او سخت مى گرفتند.)

بار ديگر ابو سفيان ندا داد: اى عمر، تو را به خدا سوگند، آيا محمّد را كشتيم؟

عمر گفت: نه والله، به خدا سوگند، او اكنون سخن تو را مى‌شنود!

ابو سفيان گفت: تو از ابن قميئه‌[١] راست‌گوتر و نيك‌مردترى‌[٢].

با اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله تأكيد كرد كه جواب ابو سفيان را ندهند و از اين كار بازداشت، عمر ابو سفيان را پاسخ داد و [به يقين مى‌گويند] كار عمر چيزى نبود جز اينكه برداشت وتحليل نادرستى از سخن رسول خدا نمود! و خطا كرد!

و آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله صدقات را تقسيم مى‌كرد، عمر آمد و گفت: اى رسول خدا، غير اينان- اهل صُفّه- سزاوارترند! رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: شما مى‌خواهيد كه من يا چنان تقسيم كنم كه عده‌اى با درشتى و نارواگويى از من چيزى تقاضا كنند و يا اينكه بخل بورزم، من بخيل نيستم‌[٣]!

در صحيح بخاري آمده است: عبدالله گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله اموال را همانند بعضى اوقات، چنان قسمت نمود كه مردى از انصار گفت: به خدا سوگند، اين تقسيم خداپسندانه نيست! گفتم: اين سخن را به پيامبر مى‌گويم، آمدم و او را با اصحاب يافتم و آن خبر را

[١] . در بعضى از مآخذ« ابن قمأة» ضبط شده است. اين شخص همان كسى است كه خبر داد محمّد كشته شد( م).

[٢] . سيره ابن اسحاق ٣: ٥١٣؛ تاريخ طبرى ٢: ٧١؛ ثقات ابن حبّان ١: ٢٣٢.

[٣] . صحيح مسلم ٢: ٧٣٠، حديث ١٠٥٦؛ مسند احمد ١: ٢٠، حديث ١٢٧.