منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٢٧٩ - نمونههايى از گستره دو مكتب

وى مى‌افزايد: ابى در پايان عمر- اگر مرگش نمى‌رسيد- قصد داشت آنچه را در ضميرش هست آشكار سازد[١].

وى از جمله دوازده نفرى است كه با ابوبكر- بدان جهت كه عهده‌دار ولايت امر شد و امام اميرالمؤمنين عليه السلام را پس زد- دشمنى ورزيدند[٢].

ابَى با رنج و تلخ كامى اين حادثه بزرگ را تحمّل كرد و با اين سخن كه: «وإلي الله المشتكي»؛ ناله‌ام سوى خداست شِكوه به سوى خدا داشت![٣]

از سعد بن عُباده شنيد آنچه را كه ولايت امام على عليه السلام را واجب مى‌ساخت‌[٤].

به اين ترتيب، به فهرستِ مخالفانِ نگرش فقهى عُمَر نام‌هاى ديگرى افزوده مى‌شود:

١٦. زيد بن ارقم.

١٧. بَراء بن عازب.

١٨. عبدالله بن عمر.

١٩. سلمان فارسي.

٢٠. ابو هُرَيره.

٢١. تَميم داري.

٢٢. مقداد بن اسود.

٢٣. ابوذر غفاري.

٢٤. مجاهداني كه خدا «في‌ء» را ارزاني‌شان داشت (از صحابه و ديگران).

[١] . قاموس الرجال ١: ٢٣٧.

[٢] . خصال صدوق ٢: ٤٦١.

[٣] . شرح نهج البلاغه ٢: ٥٢.

[٤] . شرح نهج البلاغه ٦: ٤٤.