منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٦٢ - امام مهدى عليه السلام

امام حسن عسكرى عليه السلام‌

تلاش‌هاى امام عسكرى عليه السلام در دو جهت اصلى جريان يافت:

اول: آگاه ساختنِ اصحابِ خاص خود را به آنچه مربوط به فرزندش امام زمان عليه السلام مى‌شود و اينكه پس از آن حضرت، وى قائم به امر امامت و تبليغ است.

دوم: تدوين و توثيق مدوَّنات، به وسيله عرضه كتاب امام على عليه السلام يا آنچه را از آبا و اجدادِ خود دريافت.

در بحث ما بيشتر جهت دوم مد نظر است.

از سعد بن عبدالله اشعرى روايت شده كه گفت:

احمد بن عبدالله بن خانِبَه كتابى را بر مولايمان ابو محمّد- حسن بن على بن محمّد- صاحب العسكر عليه السلام عرضه داشت، امام عليه السلام آن را خواند و فرمود: صحيح است، بدان عمل كنيد[١].

اين كتاب را كه امام عليه السلام صحّتِ آن را تأييد كرد، مرجعِ عالمان براى تصحيح و توثيق مرويات قرار گرفت و به مقابله مدوّنات خود با اين كتاب پرداختند.

از حسن بن محمّد بن وَجْناء (ابو محمّد نَصيبى) نقل شده است كه گفت:

به ابو محمّد نامه نوشتيم و از آن حضرت خواستيم كه كتابى برايمان بفرستد يا چيزى بنويسد، كه به آن عمل كنيم. امام عليه السلام كتابِ عمل را برايمان فرستاد.

صفوانى مى‌گويد: من از روى آن يك نسخه نوشتم، در مقابله با كتاب ابن خانِبَه، حروف اندكى از آن زياده يا كم بود.

[١] . فلاح السائل: ١٨٣؛ شيخ يوسف بحرانى در الحدائق الناضرة( جلد ١، ص ٩) مى‌نويسد: روايت شده كه كتاب عبيدالله بن على حلبى بر امام صادق عليه السلام عرضه شد، امام عليه السلام آن را پسنديد و صحيح دانست؛ و كتاب يونس بن عبدالرحمن و كتاب فضل بن شاذان بر امام عسكرى عليه السلام عرضه شد، امام عليه السلام اين دو كتاب را ستود.