منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦١٩ - امام محمّد باقر عليه السلام

سخنم را بشنويد و كتمان داريد و آن گاه كه به شهرها و قبيله‌هايتان بازگشتيد، به كسانى كه اطمينان داريد و مورد اعتمادند، بياموزانيد؛ چراكه مى‌ترسم اين سخنانِ حق كهنه شود و از ميان برود[١].

از عبدالله بن سِنان رسيده است كه گفت:

از امام صادق عليه السلام درباره شخصى پرسيدم كه در حال احرام بميرد، با او چه كنند؟

فرمود: عبدالرحمان بن حسن بن على در حال احرام در «ابواء» از دنيا رفت. امام حسين عليه السلام به همراه عبدالله بن عبّاس و عبدالله بن جعفر در كنارش بودند. همان گونه كه ميّت را تجهيز مى‌كنند او را تجهيز كرد، صورتِ او را پوشاند و بوى خوش به كار نبرد [و او را حنوط نكرد].

فرمود: اين دستور در كتاب على عليه السلام هست‌[٢].

و درباره محمّد بن حنفيّه نيز اين ماجرا حكايت شده است‌[٣].

اينها دلالت دارد بر اينكه اولاد امام على عليه السلام از اصحاب تدوين بودند و در راستاى حفظ سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و استوار سازى نقل‌شان از آن حضرت، بر كتابت اهتمام مى ورزيدند.

امام سجّاد عليه السلام‌

از امام سجّاد عليه السلام چند رساله بر جاى ماند كه مشهورترين آنها رساله حقوق‌[٤] و صحيفه سجاديّه‌[٥] مى‌باشد.

[١] . احتجاج طبرسى ٢: ١٩؛ كتاب سليم بن قيس با اندكى اختلاف.

[٢] . تهذيب الأحكام ٥: ٣٨٣، حديث ١٣٣٧.

[٣] . الإمام الصادق والمذاهب الأربعة ١: ٥٥٠.

[٤] . بارها اين رساله چاپ شده و بر آن شرح‌هاى زيادى نگاشته‌اند.

[٥] . اين كتاب نيز همواره چاپ مى‌شود و شرح‌هاى فراوانى دارد.