منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٥٤ - امام هادى عليه السلام

جعفر فرمود: بر قياس حمل نكنيد، هيچ چيزى نيست كه قياس به عدل (و صدق) آن حكم كند مگر اينكه قياسِ [ديگر كه با قياس نخست تعارض دارد] آن را درهم مى‌شكند[١].

همچنين امام رضا عليه السلام درباره كسانى كه در شبهه مى‌افتند و امرِ دين بر آنان مشتبه مى‌گردد، مى‌فرمايد:

اينان قومى‌اند كه شيطان در انديشه‌شان راه يافته است؛ آنان را با شُبهه مى‌فريبد و امر دينشان را بر آنها مشتبه مى‌سازد.

اينها مى‌خواهند از پيش خود هدايت شوند، مى‌گويند: براى چه؟ چه وقت؟ چگونه؟ هلاكت از همين مأواى احتياط به سراغشان مى‌آيد و اين دستاورد خودشان است «پروردگارت هرگز به بندگان ستم نميورزد».

شايسته نيست آنان چنين روندى را در پيش گيرند، بلكه بر آنها واجب است هنگام تحيُّر بازايستند و آنچه را نمى‌دانند به داناى كار و كسى كه استنباطِ درست دارد، بازگردانند؛ زيرا خداى متعال مى‌فرمايد: وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ‌

«اگر آن را به خدا و رسولش و اولياى امرِ خود باز مى‌گرداندند، البته كسانى از آنان كه مى‌توانند آن را استنباط كنند، مى‌فهميدند»[٢].

يعنى آل محمّد صلى الله عليه و آله ايشان كسانى‌اند كه از قرآن استنباط مى‌كنند و حلال و حرام آن را مى‌شناسند، و اينان‌اند حجّت خدا بر خلق‌[٣].

امام رضا عليه السلام صحيفه‌اى دارد كه آن را از پدرانش روايت مى‌كند و «صحيفة الرضا» ناميده مى‌شود، و بارها به چاپ رسيده است.

[١] . قرب الإسناد: ٣٥٦- ٣٥٧، حديث ١٢٧٥.

[٢] . نساء/ ٨٣.

[٣] . تفسير عيّاشى ١: ٢٦٠، حديث ٢٠٦؛ وسائل الشيعه ٢٧: ١٧١، حديث ٣٣٥١٩.