منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٤٠٣ - فدك

نمى‌توانم آنچه را پيش از من بوده و در شهرها گشته و مردم به آن ارث برده‌اند، بازگردانم‌[١].

زكاتِ اسب‌

بلاذرى در الأنساب به اسناد از زُهْرى، آورده است كه:

عثمان از اسبان زكات مى‌ستاند، اين كارِ او انكار شد و گفتند كه رسول خدا فرمود: زكاتِ اسب و بنده را بخشيدم‌[٢].

احتمال مى‌رود كه عثمان در اين مسئله، پيرو عمر باشد؛ زيرا ابن حزم در المُحَلّي از ابن شهاب روايت كرده است كه:

سائب (فرزند خواهر نمر) به او خبر داد كه:

وى زكاتِ اسبان را براى عمر مى‌آورد.

ابن شهاب مى‌گويد: عثمان بر اسبان زكات نهاد[٣].

از حارثه نقل شده است كه گفت:

گروهى از شاميان پيش عمر آمدند، گفتند: اموال و اسبان و بردگانى به دست آورديم، دوست داريم زكات آنها را بپردازيم واموالمان پاك گردد!

عمر گفت: دو يار پيش از من اين كار را نكردند، من نيز به آن دست نمى‌يازم! [بايد مشورت كنم‌].

آن‌گاه با اصحاب محمّد صلى الله عليه و آله (كه در ميانشان على- رضى الله عنه- بود) مشورت كرد. على گفت: كار نيكى است اگربه عنوانِ ماليات ثابت- بعد از تو- درنيايد[٤].

[١] . المستدرك على الصحيحين ٤: ٣٧٢، حديث ٧٩٦٠؛ سنن بيهقى، حديث ١٢٠٧٧.

[٢] . أنساب الأشراف ٥: ٢٦؛ و نگاه كنيد به: المُحَلّى ٥: ٢٢٧- ٢٢٩.

[٣] . المُحلّى ٥: ٢٢٧.

[٤] . مسند احمد ١: ١٤، حديث ٨٢؛ سنن دارقطنى ٢: ١٢٦، حديث ٢ و ٣؛ المستدرك على الصحيحين ١: ٥٥٧، حديث ١٤٥٦.