منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٤٦٢ - پرسش و سنجش

بارى، او نوشت، و من ننوشتم، او موفق شد و من ضايع ساختم‌[١].

ابو زهره مى‌گويد:

مالك را ديدم كه فتواى آنان را مى‌ستاند، چنان كه گويا آنها جزو سنّت است‌[٢].

موسى جار الله مى‌گويد:

ما فقهاى اهل سنّت و جماعت، سيره شيخين (صدّيق و فاروق) را اصولى معتبر مى‌دانيم كه در اثباتِ احكام شرعى (در حياتِ امّت و اداره دولت) با سنّتِ پيامبر شارع برابرى مى‌كند؛ و بر اين باوريم كه خلفاى راشدين، چونان عصمتِ رسالت، معصوم‌اند[٣].

چگونه چنين نباشد در حالى كه حكومت، پشتيبان مكتب خلفاست؛ آنچه را مى‌خواهند ثبت مى‌كنند، و جنبه‌هايى را كه نمى‌پسندند وامى‌گذارند!

ابوبكر صنعانى نقل مى‌كند:

نزد مالك بن انس رفتيم، از ربيعة الرأى- كه استاد و معلم مالك بود- برايمان حديث كرد. ما خواستار حديث فزون‌ترى شديم، روزى به ما گفت: چرا پيش ربيعه نمى‌رويد كه در آن طاق خفته است؟

ما پيش ربيعه رفتيم و گفتيم: چگونه است كه مالك از تو حديث مى‌كند و خودت اين كار را نمى‌كنى؟

گفت: مگر نمى‌دانيد كه مثقالى از «دولت» بهتر از بارى از «علم» است‌[٤]!

[١] . الطبقات الكبرى ٢: ٣٨٩؛ حلية الأولياء ٣: ٣٦١- ٣ ٦٠: ٣؛ تقييد العلم: ١٠٦- ١٠٧( متن از اين مأخذ است).

[٢] . كتاب ابن حنبل لابن زهره: ٢٥١- ٢٥٥؛ كتاب مالك لابن زهره: ٩٠.

[٣] . الوشيعه: ٧٧.

[٤] . تاريخ بغداد ٨: ٤٢٤؛ طبقات الفقهاء( ابى اسحاق): ٥٤؛ صفوة الصفوه ٢: ١٥١.