منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٨٧ - نويسندگان كتب اربعه و استفاده آنها از اصول چهار صدگانه

شيخ حسن در المنتقي و المعالم تصريح مى‌كند به اين سخن كه:

احاديث كُتُب اربعه (و مانند آن) در بردارنده قرائن [صحّت‌] است و آنها- بى هيچ تغييرى- از اصول و كتاب‌هايى نقل شده‌اند كه همه بر صحّتِ آنها اتفاق نظر دارند[١].

كَفْعَمى در الجُنّة الواقيه مى‌گويد:

اين كتاب محتوى عوذات، دعاها، تسبيح‌ها و زيارات است ... از كتاب‌هايى كه صحّتِ آنها مورد اعتماد مى‌باشد و با امنيّتِ خاطر مى‌توان به آنها چنگ آويخت، برگرفته شده‌اند[٢].

على بن ابراهيم قمى، به ثبوتِ احاديثِ تفسيرش و اينكه آنها از افراد ثقه از ائمّهعليهم السلام روايت شده‌اند، شهادت مى‌دهد[٣].

سيّد رضى الدين بن طاووس در كتاب‌هاى خويش سخنانى را مى‌آورد كه دلالت دارند بر اينكه بسيارى از كتاب‌هاى مذكور و ديگر كتاب‌هاى مانند آنها، همچون اصولِ اصحابِ ائمّه نزدش بوده، و چيزهاى فراوانى را از آنها نقل مى‌كند[٤].

نيز شهيد در الذكري و كَفْعَمى در المصباح تصريح كرده‌اند كه بسيارى از اصول قدما و كتاب‌هاى ايشان، نزد آنها موجود بوده است‌[٥].

تا اينكه نوبت به شيخ حُرّ عاملى مى‌رسد، وى در فائده چهارم، از فوايد پايانى كتابش- وسائل الشيعه- كه درصدد شمارش مصادر كتاب است- مى‌نويسد:

[١] . منتقى الجمان ١: ٢٧.

[٢] . الجنّة الواقية: ٣- ٤.

[٣] . تفسير القمى ٤: ١؛ وسائل الشيعه ٣٠: ٢٠٢.

[٤] . وسائل الشيعه ٣٠: ٢١٣.

[٥] . همان.