منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ١٠٧ - نقد و بررسى

معروف است كه ابن مسعود بارها در وقايع گوناگون با عثمان مخالفت كرد و آنچه را از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيده بود- با وجود فشارهاى سياسى- باز مى‌گفت.

اگر اين سخنان درباره ابن مسعود درست باشد، آيا قلبِ انسان به آنچه خطيب- به نقل از علقمه- حكايت مى‌كند، اطمينان مى‌يابد؟

و اگر حكايتِ خطيب را درباره ابن مسعود بپذيريم، با اين روايت چه كنيم كه او در نماز بر فاطمه عليها السلام و دفنِ او حضور يافت؟

آيا اين، همان ويژگى ممتاز شيعيان خالص و مُحِبان برگزيده على نمى‌باشد؟

اگر ابن مسعود از محبان اهل بيت است، چگونه ممكن است احاديثى را كه درباره آنهاست محو سازد؟

صدوق در كتاب «خصال» و «امالي» با سند از على روايت كرده است كه فرمود: «زمين براى هفت نفر خلق شد، به [بركتِ‌] آنهاست كه مردم روزى داده مى‌شوند و بر آنها باران مى‌بارد و در كارها ظفر مى‌يابند» و عبدالله بن مسعود را يكى از آنان شمرد و فرمود: و آنان كسانى‌اند كه بر فاطمه عليها السلام حضور يافتند[١]، بلكه پس از اين ماجرا، ابن مسعود در نماز بر ابوذر و غسل و كفن و دفنِ او حضور يافت.

هر آنچه در شأن ابن مسعود نقل شده، امتيازى براى اوست؛ زيرا روايتِ صحيح از پيامبر صلى الله عليه و آله است كه درباره وفات ابوذر فرمود:

«تَشْهَدُه عِصابةٌ من المؤمنين»[٢]

[١] . خصال شيخ صدوق: ٣٦١؛ روضة الواعظين: ٢٨٠؛ تنقيح المقال ٢: ٢١٥. شايان ذكر است كه ما پژوهش مفصلى درباره ابن مسعود داريم و در آن ثابت كرده‌ايم كه فقه ابن مسعود به فقه اهل بيت نزديك است، نظر بعضى از بزرگان نيز چنين است؛ و اين تحقيق، آنچه را خطيب درباره ابن مسعود مى‌آورد تضعيف مى‌كند.

[٢] . المستدرك على الصحيحين ٣: ٣٨٨، حديث ٥٤٧٠؛ مجمع الزوائد ٩: ٣٣١( هيثمى مى‌گويد: رجال اين روايت صحيح‌اند، و بزار آن را به اختصار آورده است)؛ الاستيعاب ١: ٢٥٤؛ الطبقات الكبرى ٤: ٢٣٣- ٢٣٤.