منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٥٩٧ - ٢ اهل بيت عليهم السلام وتدوين

حجّاج بن يوسف از سوى امويان والى عراق شد. وى به دست جابر و گردن سهل بن سعد ساعدى و انس بن مالك مُهر زد. با اين كار، مى‌خواست تحقيرشان كند تا مردم از آنها دورى گزينند و به حرف و حديثشان گوش ندهند[١].

٢. اهل بيت عليهم السلام و تدوين‌

به تواتر ثابت است كه اهل بيت عليهم السلام تدوين را جايز مى‌دانستند. امام على عليه السلام با خط خودش و املاى رسول خدا صلى الله عليه و آله صحيفه‌اى را نوشت كه طول آن به هفتاد ذرع مى‌رسيد[٢].

دكتر رفعت فوزى عبدالمطّلب، روايات اين صحيفه را- كه در ابواب فقه پراكنده‌اند- در كتابى گرد آورده و آن را صحيفة على بن أبى طالب عن رسول الله،

دراسة توثيقيّة فقهيّة[٣]

ناميده است.

[١] . الاستيعاب ٢: ٦٦٤، ترجمه ١٠٨٩؛ اسُد الغابه ٢: ٣٦٦، ترجمه سهل بن سعد.

[٢] . نگاه كنيد به: اعيان الشيعه ١: ٣٣٠.

در« من لا يحضره الفقيه ٤: ٤١٨، حديث ٥٩١٤» از حسن بن فضّال از امام على بن موسى الرضا عليه السلام روايت شده كه فرمود: امام نشانه‌هايى دارد؛ او داناترين، حاكم‌ترين، پرهيزكارترين، بردبارترين، شجاع‌ترين، بخشنده‌ترين، عابدترين ... مردمان به شمار مى‌رود. نزد او صحيفه‌اى است كه نام‌هاى شيعيانش- تا روز قيامت- در آن ثبت مى‌باشد و نيز صحيفه‌اى كه اسم‌هاى دشمنانش تا روز قيامت در آن نوشته شده است.

نزد امام جامعه هست، صحيفه‌اى كه طول آن به هفتاد ذرع مى‌رسد و آنچه را آدميان نياز دارند در آن گرد آمده است.

نزد امام جفر اكبر و جفر اصغر مى‌باشد، كه پوست بز و قوچى است و در آن همه علوم حتّى بهاى يك خراش و يك تازيانه يا نيم و ثلث تازيانه، در آن هست؛ و نزد امام مصحف فاطمه عليهاالسلام است( عيون اخبار الرضا عليه السلام ١: ١٩٣، باب ١٩، حديث ١).

[٣] . اين كتاب در سال ١٤٠٦ ه- در حَلَب چاپ شد.