منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٤٩٧ - عُمَر و امويان

اين مفهوم، در سخن اهل بيت عليهم السلام نيز آمده است و در خطبه حضرت فاطمه زهرا عليها السلام و كلمات آن حضرت- به صراحت- ديده مى‌شود.

شيخ محمّد حنفى در شرح الجامع الصغير[١] و در حاشيه شرح العزيزي (٤١٧: ٢) مى‌نويسد:

حديث العيبة (عيبة علمى) يعنى ظرفِ علم من و نگه دارنده آن، على است؛ چراكه آن حضرت شهرِ علم بود.

به همين جهت صحابه در حلّ مشكلات نيازمند او مى‌شدند، و معاويه هنگام جنگ، مشكلاتى را از آن حضرت پرسيد، على آنها را پاسخ داد. گروهى گفتند: تو را چه مى‌شود! سؤالاتِ دشمنِ ما را پاسخ مى‌دهى؟

فرمود: همين شما را بس نيست كه او نيازمند ماست!

آن حضرت، گره‌هاى دشوارى را كه عُمَر به آنها گرفتار آمد، گشود؛ عُمَر گفت: خدا مرا زنده در قومى نگذارد كه در آن ابوالحسن نباشد!

عُمَر از خدا خواست كه بعد از على زندگى نكند.

وى آن گاه ماجراهايى را ذكر مى‌كند كه «حديثِ لَطم» از آنهاست و طبرى آنها را در

الرياض النضرة

آورده است‌[٢].

مناوى در فيض القدير درباره «حديثِ عيبه» مى‌نويسد[٣]:

[١] . حاشية الحنفى على شرح الجامع الصغير ٢: ٤٥٨.

[٢] . الرياض النضرة ٢: ١٤٥- ١٤٢( و در چاپ ديگر، جلد ٢، ص ١٩٦- ١٩٧).

[٣] . فيض القدير ٤: ٣٥٧.