منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ١٠٦ - نقد و بررسى

و اينكه: حكمت ده جزء گشت، نُه جزء آن به على داده شد و يك جزء آن به مردم، و على به همان يك جزء مردم از خودشان داناتر است‌[١].

* در خبرى آمده است كه ابن مسعود گفت: قرآن بر هفت حرف نازل شده است، هر حرفِ آن داراى ظاهر و باطنى است؛ علم ظاهر و باطن قرآن نزد على بن ابى‌طالب مى‌باشد[٢].

* و گفت: پيش پيامبر هفتاد سوره را قرائت كردم، و تمام قرآن را نزد بهترين مردم، على بن ابى طالب، به پايان رساندم‌[٣].

* اعْمَش از ابى عمرو شيبانى از ابو موسى روايت كرده است كه گفت: به خدا سوگند، عبدالله [ابن مسعود] را نديدم مگر اينكه بنده آل محمّد بود[٤].

* مشهور است كه ابن مسعود به وجوبِ صلوات بر محمّد و آل محمّد در تشهُّد قائل بود. در كتاب «الشفا» (اثر قاضى عياض) از ابن مسعود روايت شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مَن‌

صَلّي صلاةً ولم يُصَلِّ فيها عَلَي وعَلَي أهل بيتي لَمْ تُقْبَلْ منه»[٥]؛

هركه نماز بگزارد و در آن بر من و بر اهل بيتم صلوات نفرستد، از او پذيرفته نمى‌شود.

و سخنانِ فراوان ديگرى كه ما نمى‌خواهيم به درازا بكشد، در آنچه آورديم براى اهل دقت كفايت است.

[١] . حلية الأولياء ١٠: ٦٥؛ الفردوس بمأثور الخطاب ٣: ٢٧، حديث ٤٦٦٦؛ البداية والنهاية ٧: ٣٦٠؛ فيض القدير ٣: ٤٦؛ فتح الملك العلي: ٦٩؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٣٨٤.

[٢] . حلية الأولياء ١: ٦٥( و به نقل از آن در الإتقان ٢: ٤٩٣، حديث ٦٣٧٠)؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٤٠٠؛ ينابيع المودّة: ٤٤٨؛ الاجتهاد في الشريعة الإسلاميه( وافي المهدي): ١٣٥.

[٣] . المعجم الكبير ٩: ٧٦، حديث ٨٤٤٦؛ المعجم الأوسط ٥: ١٠١، حديث ٤٧٩٢؛ المسترشد( طبري) ٢٧٨؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٤٠١؛ سبل الهدى والرشاد ١١: ٤٠٣( به نقل از طبراني).

[٤] . سير أعلام النبلاء ١: ٤٦٨؛ المعرفة والتاريخ( فسوي) ٢: ٥٤١- ٥٤٢؛ تاريخ دمشق ٣٣: ٨٤ و ١٥١.

[٥] . نگاه كنيد به: أضواء على السنّة المحمديّه: ٨٦( به نقل از شفاء).