منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٦٥٢ - امام جواد عليه السلام

هر روشى كه باشد، مقصود و هدف، توثيق مرويات از امامان سه‌گانه (امام باقر و صادق و كاظم عليهم السلام) مى‌باشد و منتهى شدن حديث به حضرت على عليه السلام و سپس به پيامبر صلى الله عليه و آله و اين شيوه، طبيعتِ مسلك اهل بيت عليهم السلام است.

حمزه بن عبدالله جعفرى مى‌گويد:

در پشت برگ كاغذى [اين حديث را] نوشتم: (دنيا براى امام، مانند گردوى شكسته (و دو نيم شده) نمايان است» آن را به امام رضا عليه السلام نشان دادم و گفتم: فدايت شوم! اصحاب ما حديثى را روايت مى‌كنند كه من انكارش نمى‌كنم، ليكن دوست دارم از شما بشنوم.

امام عليه السلام در آن نگريست، سپس آن را چنان پيچيد كه پنداشتم بر وى گران آمد، آن گاه فرمود:

اين سخن، حق است! آن را در پوستى منتقل ساز[١].

امام رضا عليه السلام به امر تدوين بسيار اهتمام داشت تا آنجا كه پيشِ خادمانِ تدوين علم و دين، دوات مى‌گذاشت.

على بن اسباط مى‌گويد: شنيدم امام رضا عليه السلام مى‌فرمود:

در كنزى كه خدا مى‌فرمايد: «وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما زير آن ديوار گنجى براى آن دو غلام بود»[٢] ...

گفتم: فدايت شويم! مى‌خواهم اين سخن را بنويسم. امام عليه السلام دوات را به دست گرفت تا پيشِ من نهد، من دست امام را گرفتم و بوسيدم و دوات را ستاندم و آن سخن را نوشتم‌[٣].

امام رضا عليه السلام تأكيد مى ورزد كه آنچه را بر زبان مى‌آورد، سخنانِ حق به ارث رسيده از پيامبر صلى الله عليه و آله است و ميراثِ صحيح پيامبر صلى الله عليه و آله نزد آن حضرت مى‌باشد.

[١] . بصائر الدرجات: ٤٢٨، باب ١٤، حديث ٤.

[٢] . كهف: ٨٢.

[٣] . اصول كافى ٢: ٥٩، باب فضل اليقين، حديث ٩.