منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ١٦٨ - موضع گيرى ابوبكر و عمر در برابر اين دو شيوه

كسانى كه خدا و پيامبرش را مى‌آزارند، خدا- در دنيا وآخرت- آنان را لَعن كند و برايشان عذابى ذلّت‌آور آماده كرده است.

النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ ...[١]؛

پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و همسرانِ او مادران آنها به شمار مى آيند.

بخارى در صحيح خود مى‌آورد كه: پيامبر صلى الله عليه و آله در امرى رخصت داد، مردم از آن خوددارى كردند، خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، به خشم آمد و گفت:

ما بالُ أقوام يَتَنَزَّهون عَنِ الشَّي‌ء أَصْنَعُه! فَوَالله، إنّي لأعلمُهم وأَشَدُّهم خَشيةً[٢]؛

چه شده است كه جمعى از كارى كه من به آن دست مى‌يازم خوددارى مى‌كنند! به خدا سوگند، من از همه‌شان داناترم و ترسم از خدا شديدتر است.

به اين ترتيب، درمى‌يابيم كه قرآن به صحابيانى اشاره مى‌كند كه درباره [تقسيم‌] صدقات، به آن حضرت گوشه مى‌زدند[٣]، و در ميانشان كسانى بودند كه تا تجارت يا سرگرمى‌اى را مى‌ديدند سوى آن مى‌شتافتند وآن حضرت را در نماز تنها مى‌گذاشتند[٤]، و بعضى‌شان پيامبر صلى الله عليه و آله را مى‌آزردند[٥]، و برخى از جهاد سرباز مى‌زدند[٦]، كسانى از آنان صدايشان را نسبت به صداى پيامبر بلندتر مى‌كردند و

[١] . احزاب/ ٦.

[٢] . صحيح بخارى ٥: ٢٢٦٣، كتاب الأدب، باب من لم يواجه الناس بالعقاب، حديث ٥٧٥٠( وجلد ٦، ص ٢٦٦٢، حديث ٦٧٦٩).

[٣] . توبه/ ٥٨.

[٤] . جمعه/ ١١.

[٥] . احزاب/ ٥٣- ٥٧.

[٦] . توبه/ ٣٨- ٨٦.