زنجانى: مسأله اگر چيزى ندارد كه در نماز خود را با آن به پوشاند چنانچه مأيوس از پيدا كردن آن تا آخر وقت باشد مى‌تواند در اول وقت نماز بخواند؛ ولى اگر اتفاقاً تا آخر وقت پيدا شد بايد نماز خود را اعاده كند، و اگر احتمال دهد پيدا مى‌كند مى‌تواند نماز خود را به تأخير بيندازد و در آخر وقت مطابق وظيفه‌اش نماز بخواند و مى‌تواند در اول وقت رجاءً نماز بخواند كه اگر تا آخر وقت عذرش باقى بود نماز خوانده شده صحيح، وگرنه بايد آن را اعاده كند.

مكارم: مسأله هر گاه برهنه است و چيزى براى پوشاندن بدن در نماز ندارد، چنانچه احتمال مى‌دهد تا آخر وقت پيدا كند، احتياط آن است كه نماز را به تأخير اندازد و اگر پيدا نكرد، چنانچه كسى او را مى‌بيند، بايد نشسته نماز بخواند و عورت خود را به اين وسيله به پوشاند و اگر كسى او را نمى‌بيند، ايستاده نماز بخواند و بنا بر احتياط واجب عورت را با دست به پوشاند و ركوع و سجود را با اشاره انجام دهد و براى سجود سر را قدرى پايين‌تر بياورد.

بهجت: مسأله تهيۀ ساتر براى نماز واجب است اگر چه به خريدن باشد و يا اجاره‌اى كه مضر به حالش نباشد؛ و اگر مضر به حالش باشد يا موجب خوارى و تحمل منت باشد لازم نيست؛ و أحوط تأخير نماز است تا آخر وقت براى تهيۀ ساتر، مگر آن كه از تهيۀ آن تا آخر وقت مأيوس باشد.

[مسأله ٧٩٧ كسى كه مى‌خواهد نماز بخواند]

مسأله ٧٩٧ كسى كه مى‌خواهد نماز بخواند، اگر براى پوشاندن خود حتى برگ درخت و علف (١) نداشته باشد (و احتمال ندهد، كه تا آخر وقت چيزى پيدا كند كه خود را با آن به پوشاند (٢)) ، در صورتى كه نامحرم او را مى‌بيند (٣) بايد نشسته نماز بخواند و عورت خود را با ران خود به پوشاند (٤) و اگر كسى او را نمى‌بيند، ايستاده نماز بخواند و جلوى خود را با دست به پوشاند (٥) و در هر صورت ركوع و سجود را با اشاره انجام مى‌دهد و براى سجود سر را قدرى پايين‌تر مى‌آورد.

(١) خوئى، تبريزى: و گِل و لجن. .

(٢) [قسمت داخل پرانتز در رسالۀ آيت اللّٰه تبريزى نيست]

(٣) خوئى، تبريزى: در صورتى كه احتمال بدهد كه نامحرم او را مى‌بيند، بايد نشسته نماز بخواند و اگر اطمينان دارد كه نامحرم او را نمى‌بيند، ايستاده نماز بخواند و بنا بر احتياط دست را بر عورت خود بگذارد و در هر دو حال ركوع و سجود را با اشاره به جا آورد و (خوئى: بنا بر احتياط استحبابى) اشاره سجود را بيشتر نمايد.

(٤) اراكى: و ركوع و سجده را با اشاره انجام دهد و براى سجود سر را قدرى پايين‌تر ببرد و مُهر را بالا بياورد و بر پيشانى بگذارد و اگر كسى او را نمى‌بيند، بنا بر احتياط واجب يك بار ايستاده نماز بخواند و جلوى خود را با دست به پوشاند و ركوع و سجود را با اشاره انجام دهد و يك بار هم مانند كسى كه پوشش دارد، ايستاده نماز بخواند و ركوع و سجود را به طور متعارف انجام دهد.

(٥) بهجت: و اگر در ركوع و سجود بيشتر عورت او ديده شود، مى‌تواند ركوع و سجود را در حال قيام با اشاره انجام دهد و براى سجود سر را قدرى پايين‌تر آورد.

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ٧٩٦.