اعراض كند، يعنى ديگر قصد نداشته باشد در آنجا زندگى كند، هر چند گاهى به عنوان مسافرت و ديدار بستگان و دوستان به آنجا برود، نمازش در آنجا شكسته است، خواه در آنجا ملكى داشته باشد يا نه و خواه اقوام و بستگانش در آنجا زندگى كنند يا نكنند، مگر اين كه قصد كند در آنجا ده روز بماند، هم چنين اگر انسان غير از وطن اصلى خود جاى ديگرى را براى زندگى انتخاب كند و شش ماه يا كمتر و بيشتر در آنجا بماند بعد، از آنجا اعراض نمايد نمازش در آنجا شكسته است، خواه ملكى در آنجا داشته باشد يا نه.

[مسأله ١٣٣٤ اگر به جايى برسد كه وطن او بوده]

مسأله ١٣٣٤ اگر به جايى برسد كه وطن او بوده و از آنجا صرف نظر كرده (١) نبايد نماز را تمام بخواند (٢) ، اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد.

(١) زنجانى: و قصد ماندن ده روز را در آن جا ندارد، بايد نماز را شكسته بخواند.

فاضل: اگر به جايى برسد كه وطن اصلى او بوده و عملاً از آنجا صرف نظر كرده يا به جايى برسد كه وطن غير اصلى او بوده و ديگر قصد ماندن در آنجا را ندارد. .

نورى: عملاً از آنجا صرف نظر كرده. .

(٢) بهجت: مگر اين كه قبلاً شش ماه با داشتن ملك در آنجا مانده باشد كه خوب است احتياط مسألۀ قبلى رعايت شود، اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد.

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ١٣٣٣.

[مسأله ١٣٣٥ مسافرى كه قصد دارد، ده روز پشت سر هم در محلى بماند]

مسأله ١٣٣٥ مسافرى كه قصد دارد، ده روز پشت سر هم در محلى بماند، يا مى‌داند كه بدون اختيار ده روز در محلى مى‌ماند، در آن محل بايد نماز را تمام بخواند.

مكارم: مسأله دوّم قصد اقامت ده روز. هر گاه مسافرى مى‌خواهد ده روز پشت سر هم در محلّى بماند، يا مى‌داند اجباراً بايد در آنجا توقّف كند، بايد نماز را تمام بخواند.

[مسأله ١٣٣٦ مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند]

مسأله ١٣٣٦ مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند، لازم نيست قصد ماندن شب اول يا شب يازدهم را داشته باشد و همين كه قصد كند از اذان صبح روز اول (١) تا غروب روز دهم بماند بايد نماز را تمام بخواند (٢) و هم چنين اگر مثلاً قصدش اين باشد كه از ظهر روز اوّل تا ظهر روز يازدهم بماند، بايد نماز را تمام بخواند (٣) .

(١) خوئى، تبريزى: از طلوع آفتاب روز اوّل. .

سيستانى: از طلوع فجر روز اول. .

(٢) مكارم: آن چه براى قصد اقامه كه در مسأله پيش گفته شد لازم است، ماندن ده روز است و امّا شب قبل از آن و شب بعد از آن لُزومى ندارد، بنا بر اين اگر از اذان صبح روز اوّل تا غروب روز دهم بماند (يعنى ده روز و نه شب) بايد نماز را تمام بخواند. .

(٣) گلپايگانى، صافى: و احتياط مستحبّ آن است كه در اين صورت، نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند.

بهجت: و أحوط اين است كه جبران كمبود را از شب يازدهم حساب نكند.

زنجانى: مسأله مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند اگر ده شبانه روز كامل