مسأله ٨٦ بول و غائط حيوان نجاستخوار (١) ، نجس است (٢) و هم چنين است بول و غائط حيوانى كه انسان آن را وطى كرده، يعنى با آن نزديكى نموده (٣) و گوسفندى كه استخوان آن (٤) از خوردن شير خوك، محكم شده است (٥) .

(١) بهجت: كه عادت به خوردن فقط نجاست انسان، بدون اختلاط به چيز ديگرى پيدا كرده تا زمانى كه استبراء نشده است. .

(٢) مكارم: بنا بر احتياط واجب. .

خوئى: و هم چنين است بول و غائط گوسفندى كه شير خوك خورده به تفصيلى كه خواهد آمد و حيوانى كه انسان با آن نزديكى نموده است.

زنجانى: و هم چنين است بول و غائط گوسفندى كه از خوك شير خورده و گوشت در بدنش روييده و استخوانش از آن سخت شده است و نيز بول و غائط حيوانى كه انسان با آن نزديكى كرده است.

تبريزى: و هم چنين است بول و غائط گوسفندى كه شير خوك خورده، كه از آن شير، گوشت آورده و استخوانش محكم شود يا حيوانى كه انسان آن را وطى كرده يعنى با آن نزديكى نموده است.

سيستانى: و هم چنين است بول و غائط بچه بزى كه شير خوك خورده به تفصيلى كه در احكام خوردنيها و آشاميدنيها خواهد آمد يا حيوان چهارپايى كه انسان با آن نزديكى نموده است.

بهجت: و حيوانى كه انسان آن را وطى كرده، يعنى با آن نزديكى نموده، و گوسفندى كه گوشت آن از خوردن شير خوك، روييده شده است بنا بر أحوط ملحق به نجاستخوار است.

(٣) مكارم: و از بول و مدفوع گوسفندى كه شير خوك خورده بايد اجتناب كرد.

(٤) فاضل، نورى: گوسفندى كه گوشت آن. .

(٥) اراكى: گوسفندى كه شير خوك خورده است.

گلپايگانى، صافى: گوسفند، بلكه بنا بر احتياط لازم هر حيوان حلال گوشتى كه گوشت آن از خوردن شير خوك، محكم شده است.

٣ منى

[مسأله ٨٧ منى حيوانى كه خون جهنده دارد]

مسأله ٨٧ منى حيوانى (١) كه خون جهنده دارد، نجس است (٢) .

(١) خوئى، تبريزى، زنجانى: منى انسان و هر حيوانى. .

(٢) مكارم: خواه حرام گوشت باشد يا حلال گوشت؛ و احتياط واجب آن است كه از منى حيوانى كه خون جهنده ندارد، نيز اجتناب شود.

سيستانى: مسأله منى مرد و هر حيوان مذكّر حرام گوشتى كه خون جهنده دارد نجس است و رطوبتى كه از زن با شهوت خارج مى‌شود و موجب جنابت اوست، به تفصيلى كه در مسألۀ[٣٤٦]ذكر خواهد شد، در حكم منى است و بنا بر احتياط واجب بايد از منى حيوان مذكّر حلال گوشتى كه خون جهنده دارد اجتناب شود.

٤ مردار

[مسأله ٨٨ مردار حيوانى كه خون جهنده دارد]

مسأله ٨٨ مردار حيوانى (١) كه خون جهنده دارد، نجس است، (٢) چه خودش مرده باشد يا به غير دستورى كه در شرع معيّن شده، آن را كشته باشند. و ماهى