مسأله ١٦٧٤ كسى كه عمداً روزۀ خود را باطل كرده (١) اگر بعد از ظهر مسافرت كند، يا پيش از ظهر براى فرار از كفاره سفر نمايد (٢) ، كفاره از او ساقط نمى‌شود بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيش آمد كند (٣) ، بنا بر احتياط كفاره بر او واجب است.

(١) بهجت: اگر براى فرار از كفاره به سفر برود اگر چه پيش از ظهر باشد كفاره از او ساقط نمى‌شود.

مكارم: بعد به مسافرت برود، كفاره از او ساقط نمى‌شود.

(٢) اراكى: بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيش آمد كند، كفاره از او ساقط نمى‌شود.

(٣) خوئى، سيستانى، تبريزى: نيز كفاره بر او واجب است.

زنجانى: مسأله كسى كه عمداً و بدون عذر روزۀ خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند كفاره از او ساقط نمى‌شود هم چنين است اگر پيش از ظهر مسافرت كند و از شب در فكر سفر حتّى به نحو ترديد نباشد، ولى اگر از شب در فكر سفر باشد و پيش از ظهر مسافرت كند، كفاره بر او واجب نيست؛ هر چند به جهت فرار از كفاره سفر نمايد و احتياط مستحب اين است كه در مسافرت پيش از ظهر هم كفاره بدهد.

[مسأله ١٦٧٥ اگر عمداً روزۀ خود را باطل كند]

مسأله ١٦٧٥ اگر عمداً روزۀ خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود، كفاره بر او واجب نيست (١) .

اين مسأله در رساله آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى: احتياط واجب اين است كه كفاره را بدهد.

اراكى، صافى: بنا بر احتياط كفاره بر او واجب مى‌شود.

تبريزى: احتياط اين است كه كفاره را بدهد. و بعيد نيست كه در اين صورت كفاره واجب نباشد.

سيستانى: احتياط مستحب اين است كه كفاره را بدهد مخصوصاً اگر به وسيله‌اى مانند دارو، حيض يا مرضى را بوجود بياورد.

[مسأله ١٦٧٦ اگر يقين كند كه روز اول ماه رمضان است]

مسأله ١٦٧٦ اگر يقين كند كه روز اول ماه رمضان است و عمداً روزۀ خود را باطل كند بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفّاره بر او واجب نيست (١) .

(١) صافى: بنا بر احتياط.

[مسأله ١٦٧٧ اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اول شوّال]

مسأله ١٦٧٧ اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اول شوّال (١) و عمداً روزۀ خود را باطل كند، بعد معلوم شود اول شوّال بوده كفاره بر او واجب نيست.

(١) زنجانى: يا يقين كند كه آخر ماه رمضان است. .

[مسأله ١٦٧٨ اگر روزه دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه دار است جماع كند]

مسأله ١٦٧٨ اگر روزه دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد (١) ، كفارۀ روزۀ خودش و روزۀ زن را بايد بدهد (٢) و اگر زن به جماع راضى بوده، بر هر كدام يك كفاره واجب مى‌شود (٣) .

(١) تبريزى: اِكراه كرده باشد. .

(٢) بهجت: ولى اگر در اثناء، زن راضى شود، بنا بر احتياط واجب مرد دو كفاره بدهد و زن يك كفاره. .