زنجانى: مسأله كسى كه مى‌ترسد روزه برايش ضرر داشته باشد چنانچه روزه بگيرد، روزه‌اش صحيح نيست، مگر به جهتى مثلاً جهل با قصد قربت روزه بگيرد، و بعد بفهمد كه ضرر نداشته است.

سيستانى: مسأله اگر انسان يقين يا اطمينان داشته باشد كه روزه برايش ضرر قابل توجهى دارد يا آن را احتمال بدهد، و از آن احتمال، ترسى براى او پيدا شود، چنانچه احتمال او در نظر عقلا به جا باشد، واجب نيست روزه بگيرد، بلكه اگر آن ضرر موجب هلاكت يا نقص شود روزه حرام است و در غير اين صورت اگر رجاءً روزه بگيرد و بعد معلوم شود ضرر قابل توجهى نداشته روزه‌اش صحيح است.

[مسأله ١٧٤٥ كسى كه عقيده‌اش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد]

مسأله ١٧٤٥ كسى كه عقيده‌اش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته (١) ، بايد قضاى آن را به جا آورد (٢) .

(١) اراكى: روزه‌اش صحيح است

. اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

خوئى: در صورتى كه ضرر به مرتبه‌اى باشد كه با علم و عمد ارتكاب آن حرام است. .

سيستانى: ضرر قابل توجهى داشته. .

(٢) خوئى، گلپايگانى، تبريزى، سيستانى، صافى، فاضل: بنا بر احتياط واجب.

مكارم: بنا بر احتياط.

زنجانى: مسأله كسى كه نمى‌ترسد روزه برايش ضرر داشته باشد، اگر روزه بگيرد و بعد معلوم شود كه روزه براى او ضرر داشته، روزه‌اش باطل است.

[مسأله ١٧٤٦ غير از روزه‌هايى كه گفته شد، روزه‌هاى حرام ديگرى هم هست]

مسأله ١٧٤٦ غير از روزه‌هايى كه گفته شد، روزه‌هاى حرام ديگرى هم هست كه در كتابهاى مفصل گفته شده است.

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

[مسأله ١٧٤٧ روزۀ روز عاشورا، و روزى كه انسان شك دارد روز عرفه است]

مسأله ١٧٤٧ روزۀ روز عاشورا، و روزى كه انسان شك دارد روز عرفه است يا عيد قربان، مكروه است (١) .

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) فاضل: ولى مستحب است در روز عاشورا انسان بدون قصد روزه تا عصر از خوردن و آشاميدن خوددارى كند.

مكارم: و روزۀ ميهمان بدون اجازه ميزبان نيز كراهت دارد.

روزه‌هاى مستحب

[مسأله ١٧٤٨ روزۀ تمام روزهاى سال]

مسأله ١٧٤٨ روزۀ تمام روزهاى سال، غير از روزه‌هاى حرام و مكروه كه گفته شد مستحب است. و براى بعضى از روزها بيشتر سفارش شده است كه از آن جمله است: (١) پنجشنبۀ اول و پنجشنبۀ آخر هر ماه و چهارشنبۀ اولى كه بعد از روز دهم ماه است. و اگر كسى اينها را به جا نياورد، مستحب است قضا نمايد (١) و چنانچه اصلاً نتواند روزه بگيرد، مستحب است براى هر روز يك مُد طعام يا (٦) /(١٢) نخود نقره (٢) به فقير بدهد.