خوئى، سيستانى: اگر برگشتن به تنهايى هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند و احتياط مستحب آن است كه در صورتى كه توبه نكرده، هم شكسته و هم تمام بخواند.

تبريزى: چنانچه قبل از برگشتن قصد اقامت كرده، يا سى روز با تردّد در مقصد مانده، يا توبه كرده و برگشتن به تنهايى هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند. و احتياط واجب آن است كه در صورتى كه توبه نكرده، هم شكسته و هم تمام بخواند و اگر براى شكار لهوى باشد و برگشتن به حدّ مسافت باشد، بايد در مراجعت قبل از اقامه، يا سى روز با تردّد در مقصد ماندن، جمع بين قصر و تمام نمايد.

(٢) مكارم: و تا محلى كه مى‌خواهد برگردد هشت فرسخ يا بيشتر باشد، بايد نماز را شكسته بخواند، هم چنين اگر توبه نكرده ولى در بازگشت آلوده به معصيت نيست.

(٣) اراكى: بايد تمام بخواند مگر آن كه برگشتن، سفر جداگانه‌اى به حساب آيد، كه در اين صورت نماز شكسته است چه توبه كرده باشد يا نكرده باشد.

زنجانى: بايد تمام بخواند و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

فاضل: بايد نماز را تمام بخواند و اگر برگشتن از سفر در نظر عرف، جزء رفتن به سفر معصيت محسوب شود بعيد نيست وظيفه‌اش تمام باشد گرچه احتياط آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

نورى: و در بازگشت فقط قصد عود به وطن را دارد نماز را بايد تمام بخواند و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند.

بهجت: مسأله كسى كه سفرش براى معصيت است اگر در بين راه توبه كرده، در صورتى كه باقى ماندۀ سفر به اندازۀ مسافت شرعى باشد، نمازش شكسته است و اگر توبه نكرده و پس از ارتكاب معصيت و يا بدون آن برگشت، در صورتى كه بقيۀ سفر به اندازۀ مسافت شرعى باشد، بنا بر اظهر نماز را شكسته مى‌خواند.

مسأله اختصاصى

نورى: مسأله ١٣٠٢ شخصى كه از سفر معصيت برمى‌گردد، چنانچه انگيزۀ رجوعش مقصد مستقلّى غير از رجوع به وطن باشد نماز او شكسته است.

[مسأله ١٣٠٣ كسى كه سفر او سفر معصيت است]

مسأله ١٣٠٣ كسى كه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد (١) ، چنانچه باقى ماندۀ راه هشت فرسخ (٢) باشد، يا چهار فرسخ باشد (٣) و بخواهد برود و برگردد (٤) ، بايد نماز را شكسته بخواند (٥) .

(١) سيستانى: خواه باقى ماندۀ راه به تنهايى يا مجموع رفت و برگشت از آنجا هشت فرسخ باشد يا نه، بايد نماز را شكسته بخواند.