مسأله ٩٠٥ اگر حصير (١) مسجد نجس شود، بنا بر احتياط واجب (٢) بايد آن را آب بكشند (٣) ولى چنانچه (٤) به واسطۀ آب كشيدن، خراب مى‌شود و بريدن جاى نجس بهتر است، بايد آن را ببرند (٥) و اگر كسى كه نجس كرده ببرد بايد خودش اصلاح كند.

(١) فاضل، زنجانى: يا فرش.

. اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(٢) خوئى، تبريزى: بنا بر احتياط. .

[عبارت «بنا بر احتياط واجب» در رساله آيات عظام: گلپايگانى، صافى و زنجانى نيست]

(٣) فاضل: بقيه مسأله ذكر نشده.

(٤) خوئى، تبريزى، صافى: ولى چنانچه نجاست حصير بى‌احترامى به مسجد باشد و. .

(٥) خوئى، گلپايگانى، زنجانى، صافى، تبريزى: بقيه مسأله ذكر نشده.

مكارم: مسأله نجس كردن فرش مسجد نيز حرام است و چنانچه نجس شود بايد آن را تطهير كرد و اگر خسارتى لازم آيد كسى كه آن را نجس كرده است ضامن است (بنا بر احتياط واجب) .

سيستانى: مسأله اگر حصير يا موكت مسجد نجس شود، بايد آن را آب بكشند، و اگر بريدن جاى نجس بهتر باشد، بايد آن را ببرند. ولى بريدن مقدار معتنىٰ بهى از آن يا تطهيرى كه موجب نقص باشد محل اشكال است مگر اين كه ترك آن موجب هتك باشد.

[مسأله ٩٠٦ بردن عين نجس در مسجد حرام است]

مسأله ٩٠٦ بردن عين نجس مانند خون (١) در مسجد اگر بى‌احترامى به مسجد باشد حرام است (٢) و هم چنين بردن چيزى كه نجس شده (٣) ، در صورتى كه بى‌احترامى به مسجد باشد حرام است.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) فاضل: بردن عين نجاست مانند خون و بول. .

(٢) گلپايگانى، صافى: بلكه احتياط مستحبّ آن است كه اگر بى‌احترامى هم نباشد عين نجس را در مسجد نبرند. .

(٣) فاضل: مانند لباس و كفش نجس. .

خوئى، تبريزى: مسأله بردن عين نجس و متنجّس در مسجد اگر بى‌احترامى به مسجد باشد حرام است بلكه احتياط مستحبّ آن است كه اگر بى‌احترامى هم نباشد عين نجس را در مسجد نبرند.

سيستانى: مگر آن چه از توابع انسانى است كه وارد مى‌شود مانند خون زخمى كه در بدن يا لباس او است.

زنجانى: آن را در مسجد نبرند.

مكارم: مسأله بردن عين نجاست مانند خون و بول در مسجد حرام است هر چند بى‌احترامى به مسجد نباشد بنا بر احتياط واجب، مگر چيز جزئى كه گاه در لباس و بدن شخص وارد شونده يا