مسأله ٥٠٨ از وقتى كه اولين جزء بچه از شكم مادر بيرون مى‌آيد هر خونى كه زن مى‌بيند، (اگر پيش از ده روز (١) يا سر ده روز (٢) قطع شود (٣)) خون نفاس است (٤) . و زن را در حال نفاس، «نفساء» مى‌گويند.

(١) تبريزى: پيش از ده روز از تمام زاييدن. .

(٢) گلپايگانى، صافى: آخر ده روز. .

(٣) [قسمت داخل پرانتز در رساله آيت اللّٰه مكارم نيست]

(٤) سيستانى: هر خونى كه زن در فاصلۀ ده روز مى‌بيند، خون نفاس است، به شرط آن كه خون زايمان بر آن صدق كند. .

[مسأله ٥٠٩ خونى كه زن پيش از بيرون آمدن اوّلين جزء بچّه مى‌بيند]

مسأله ٥٠٩ خونى كه زن پيش از بيرون آمدن اوّلين جزء بچّه مى‌بيند نفاس نيست.

[مسأله ٥١٠ لازم نيست كه خلقت بچه تمام باشد]

مسأله ٥١٠ لازم نيست كه خلقت بچه تمام باشد (١) ، بلكه اگر خون بسته‌اى هم از رحم زن خارج شود و خود زن بداند، يا چهار نفر قابله بگويند كه اگر در رحم مى‌ماند انسان مى‌شد، خونى كه تا ده روز ببيند خون نفاس است (٢) .

(١) خوئى، تبريزى، زنجانى: بلكه اگر ناتمام نيز باشد در صورتى كه زاييدن صدق كند خونى كه تا ده روز ببيند خون نفاس است. [پايان مسأله]

سيستانى: بلكه اگر ناتمام نيز باشد در صورتى كه از حالت عَلَقه كه خون بسته است و مُضغه كه قطعۀ گوشت است گذشته باشد و بيفتد، خونى كه تا ده روز ببيند خون نفاس است.

(٢) بهجت: بنا بر احوط.

فاضل: خونى كه تا ده روز همراه آن مى‌بيند، خون نفاس است.

مكارم: مسأله در خون نفاس احتياط واجب اين است كه خلقت بچه تمام باشد، بنا بر اين اگر خون بسته‌اى از رحم خارج شود و بداند كه اگر در رحم مى‌ماند انسان مى‌شد بايد ميان اعمال زنى كه از خون پاك است و كارهايى كه حائض ترك مى‌كند جمع نمايد.

[مسأله ٥١١ ممكن است خون نفاس يك آن بيشتر نيايد]

مسأله ٥١١ ممكن است خون نفاس، يك آن، بيشتر نيايد، ولى بيشتر از ده روز نمى‌شود (١) .

(١) تبريزى: و مبدأ حساب ده روز، از تمام زاييدن است.

سيستانى: بيشتر از ده روز نفاس به حساب نمى‌آيد.

[مسأله ٥١٢ هر گاه شك كند كه چيزى سقط شده يا نه]

مسأله ٥١٢ هر گاه شك كند كه چيزى سقط شده يا نه، يا چيزى كه سقط شده اگر مى‌ماند انسان مى‌شد يا نه (١) لازم نيست وارسى كند و خونى كه از او خارج مى‌شود شرعاً خون نفاس نيست. (٢)

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى، سيستانى، تبريزى: هر گاه شك كند كه چيزى سقط شده يا نه، يا چيزى كه سقط شده بچه است يا نه. .

زنجانى: هر گاه شك كند كه چيزى سقط شده يا نه، يا بداند چيزى سقط شده و شك كند كه زاييدن صدق مى‌كند. .

(٢) تبريزى: بلكه اگر در ايّام عادت باشد يا اوصاف حيض را داشته باشد حائض و در غير اين صورت استحاضه است به تفصيلى كه در حيض گذشت.